Πορεία με τον Ορειβατικό στις λίμνες του λάκκου και στους καταρράκτες

Την Κυριακή 2 Απριλίου ο Ορειβατικός Σύλλογος Ιωαννίνων διοργάνωσε την καθιερωμένη ετήσια εκδρομή του στη περιοχή του χωριού μας. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη και τα δυο λεωφορεία του συλλόγου όχι μόνο γέμισαν, αλλά για να καλυφθούν οι ανάγκες και για να μετακινηθεί όλος ο κόσμος, χρειάσθηκε να επιστρατευτούν και κάποια Ι.Χ. αυτοκίνητα.

Έτσι ένας αριθμός που από ότι υπολογίζω ξεπέρναγε τους 120 φυσιολάτρες, όλων των ηλικιών, από μικρά παιδιά (το πολύ ως δέκα χρονών), ως και τον ογδοντάρη πατέρα μου ξεκινήσαμε την ανάβαση. Αφετηρία μας, ο χωματόδρομος που αρχίζει λίγο πριν τη διασταύρωση με τη Λάιστα και αρχικός προορισμός, οι λίμνες του Λάκκου. Ο καιρός αυτή τη φορά στάθηκε σύμμαχος μας, αφού η μέρα αυτή ήταν η πρώτη καλή, μετά από ένα μακρύ διάστημα με έντονες βροχοπτώσεις και χαμηλές θερμοκρασίες. Μάλιστα 48 ώρες πιο πριν είχε πέσει στη περιοχή τόσο νερό που έκανε όλες τις προηγούμενες καταιγίδες να μοιάζουν ως αστείες. Η πορεία προς τις λίμνες ξεκίνησε γύρω στις 9 το πρωί και σε λιγότερο από 1 ώρα οι πρώτοι ορειβάτες φτάσανε στη πρώτη λίμνη. Ο δρόμος ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση (για την εποχή) και λίγο πριν φτάσουμε στη κάτω λίμνη, πατήσαμε τα πρώτα χιόνια. Το τοπίο πανέμορφο….

Η θερμοκρασία στην ως τώρα παγωμένη περιοχή σταδιακά ανεβαίνει και η παγωμένη λίμνη αρχίζει σιγά-σιγά να υγροποιείται. Ήδη ένα μεγάλο μέρος της είναι καλυμμένο από νερό. Πλησιάζοντας με έκπληξη είδαμε τους Αλπικούς Τρίτωνες να κάνουν την εμφάνιση τους. Περπατώντας πάνω από τα χιόνια και περνώντας ανάμεσα μας άρχισαν να κατευθύνονται προς τα παγωμένα νερά της λίμνης.

Μετά από ένα μικρό διάλυμα στη πρώτη λίμνη, συνεχίσαμε τη πορεία μας προς τη δεύτερη. Διασχίσαμε το χιονισμένο τοπίο και ανεβήκαμε τη μικρή πλαγιά που χωρίζει τους δυο υδρότοπους. Εκεί η κατάσταση ήταν διαφορετική. Η λίμνη αυτή ήταν εντελώς παγωμένη και μόνο στη μία πλευρά της ο πάγος άρχιζε κάπως να λιώνει. Από πάνω μας το βουνό ήταν φυσικά κάτασπρο με το τελευταίο χιόνι να είναι πολύ πρόσφατο. Και αν η κατάσταση της πάνω λίμνης δεν ήταν και η πιο όμορφη, άλλωστε τα μέσα Μαΐου είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφτεί κανείς τη περιοχή, η ευχάριστη έκπληξη μας ήρθε από τις βραχώδεις πλαγιές του βουνού. Η μεγάλη ηλιοφάνεια της μέρας και η υψηλή θερμοκρασία έκανε το χιόνι να λιώνει. Συνεχώς όλο και περισσότερα κομμάτια αποκοβόταν και άρχισαν να πέφτουν. Έτσι μικρές αλλά και μεγάλες χιονοστιβάδες έκαναν την εμφάνιση τους, μαζί βέβαια με τον ανάλογο εντυπωσιακό θόρυβο. Και ακόμη πιο θεαματικά ήταν τα σημεία όπου το χιόνι που κυλούσε, έπεφτε ξαφνικά από μεγάλο ύψος, δημιουργώντας έτσι απίθανους καταρράκτες χιονιού. Η ασφάλεια που μας δημιουργούσε η απόσταση αλλά και η καλή ορατότητα που είχαμε από το θέαμα που εξελισσόταν απέναντι μας, μας έκανε να μείνουμε στο σημείο αρκετή ώρα και να απολαύσουμε τη θέα.

Επόμενος προορισμός μας ήταν η γειτονική περιοχή του «βάλτου» και για εκεί ξεκινήσαμε. Η απόσταση που χωρίζει τις δυο περιοχές είναι μικρή και η μοναδική δυσκολία ήταν το ότι έπρεπε να διασχίσουμε ένα χώρο γεμάτο από χιόνια. Στον «Βάλτο» η κατάσταση ήταν παρόμοια με αυτή που συναντήσαμε στη πάνω λίμνη του Λάκκου. Τα πάντα και εδώ ήταν παγωμένα. Αλλά το ότι πλησίαζε μεσημέρι και ο καιρός γινόταν ακόμη πιο ζεστός έκανε τα χιόνια της απέναντι πλευράς να πέφτουν όλο και πιο συχνά. Απολαύσαμε και από εδώ τη θέα από τις χιονοστιβάδες και χαζέψαμε το όμορφο θέαμα που δημιουργούσαν οι «αστρέχες» στη κορυφή του βουνού.

Μετά το σύντομο διάλυμα μας στον «Βάλτο» η πορεία μας πήρε τον δρόμο της επιστροφής αρχικά προς τις λίμνες του λάκκου και στη συνέχεια κατηφορίζοντας προς τη διασταύρωση της Αρβανίτας. Φτάνοντας στην Αρβανίτα, δε συνεχίσαμε προς τον ασφαλτόδρομο αλλά στρίψαμε αριστερά και ακολουθήσαμε τον άλλον χωματόδρομο. Διασχίσαμε όλο σχεδόν τον δρόμο και σ’ ένα σημείο όταν συναντήσαμε το παλιό μονοπάτι, μπήκαμε σ’ αυτό. Το μονοπάτι αυτό σε γενικές γραμμές παραμένει βατό και ευδιάκριτο παρόλο που σε ορισμένα σημεία θέλει καθάρισμα. Σ’ όλη τη περιοχή πάντως τα μέλη του Ορειβατικού συλλόγου είχαν τοποθετήσει από τις προηγούμενες μέρες σημάδια και φυσικά δεν δημιουργήθηκε κανένα σημαντικό πρόβλημα. Άλλωστε άνθρωποι του συλλόγου ακολουθούσαν όλα τα άτομα, ανεξαρτήτως από το πόσο γρήγορα αυτά βάδιζαν και η όλη οργάνωση έδειχνε ότι έγινε από έμπειρα και ικανά στελέχη.

Κατεβαίνοντας τη πλαγιά φτάσαμε πάνω από το χωριό, εκεί που τελειώνουν τα πέταλα, στο δρόμο προς το Βρυσοχώρι. Κατευθυνθήκαμε προς το Ηλιοχώρι και στη συνέχεια οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε για τους καταρράκτες. Παρόλο που στη περιοχή, εξαιτίας της μεγάλης βροχόπτωσης που προηγήθηκε αυτές τις μέρες, σε πολλά σημεία υπήρχε πολύ λάσπη, η κατάβαση στους καταρράκτες είναι πλέον μια εύκολη υπόθεση. Και αυτό το διαπίστωσαν και όσοι επισκέπτες είχαν ξαναρθεί πέρσι ή παλιότερα στη περιοχή και συνέκριναν το πως είναι σήμερα, που η πρόσβαση σε αυτή μέσω ενός καλαίσθητου και βάτου μονοπατιού είναι πλέον γεγονός, με τις παλιότερες καταστάσεις που συναντούσαν. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσω ότι για την καλή κατάσταση αυτής της διαδρομής, πολλά οφείλονται στον Ηλία και τον Τάσο Παπανικολάου, που την προηγούμενη μέρα φρόντισαν να καθαρίσουν τα δέντρα και τη λάσπη που είχαν πέσει τον χειμώνα. Και όπως αποδείχτηκε έκαναν πολύ καλή δουλειά.

Φτάνοντας στους καταρράκτες και αντικρίζοντας το τοπίο, πιστεύω ότι όλοι αποζημιώθηκαν και με το παραπάνω για την προσπάθεια τους. Το νερό που είχε πέσει όλες τις προηγούμενες μέρες στη περιοχή είχε θεαματικά αποτελέσματα. Εγώ όσες φορές και αν πήγα ποτέ δεν έχω ξαναδεί τον «Κρυοπόταμο» τόσο φουσκωμένο και τόσο ορμητικό. Φυσικά όλοι βρήκαν την ευκαιρία και τράβηξαν πολλές φωτογραφίες.

Επιστρέφοντας στο χωριό αργά το απόγευμα, συναντήσαμε και τους υπόλοιπους που δεν θέλησαν να έρθουν στο τελευταίο αυτό στάδιο της διαδρομής μας, στους καταρράκτες, και παρέμειναν στο χωριό μας. Από ότι έμαθα, τους ορειβάτες τους υποδέχτηκε και τους καλωσόρισε ο πρόεδρος του πολιτιστικού μας συλλόγου, Στέργιος Τσολάκης, στην πλατεία του καφενείου μας. Λίγο αργότερα, στις πέντε η ώρα το απόγευμα αποφασίστηκε το ένα από τα δυο λεωφορεία να φύγει παίρνοντας μαζί του όσους και όσες βιαζόταν να γυρίσουν στα Γιάννινα. Οι υπόλοιποι κάτσαμε στη πλατεία του καφενείου (για πρώτη φορά έξω, μετά από μήνες) και το ρίξαμε στα τσίπουρα και τις μπύρες. Η καλή διάθεση όλων μας ήταν εμφανής και η όμορφη μέρα (που είμαι σίγουρος ότι όλοι οι επισκέπτες του χωριού μας απόλαυσαν) έκλεισε με τον γνωστό παραδοσιακό Ηπειρώτικο τρόπο. Με τραγούδια και χορούς.

 

Advertisements