Συνδαιτυμόνες του πλατάνου

Του Σπύρου Κωνσταντινίδη
«Ένδεκα χρόνια»!!!
Ένδεκα χρόνια; Δεν είναι δα και τόσο διάστημα στην ροή του χρόνου. Μπορεί όμως να είναι πάρα πολύς χρόνος για τα άτομα και την εξέλιξη τους, την ωρίμανση τους, το γήρας τους τελικά…
Δεν είναι πολλά. Όμως δεν είναι και λίγα.

Έτσι κι εμείς η μικρή συντροφιά μας στο Ηλιοχώρι Ζαγορίου Ιωαννίνων το 1986 Αύγουστο μήνα, είμαστε ακόμα πιότερο ακμαίοι και νεώτεροι αφ’ όσο είμαστε σήμερα το 1997 πάλι τον Αύγουστο που συναντηθήκαμε σε απαρτία κάτω από τον μεγαλόπρεπο πλάτανο του μεσοχωρίου. Τον πλάτανο των χιλίων περίπου ετών που οι οριζόντιοι κλάδοι του αντιστοιχούν καθένας σε όγκο και όψη ενός μικρότερου μεν, αλλά μεγάλου κάπως ξεχωριστού πλατάνου, που θάλλει και κοσμεί περίπου την είσοδο της μεγάλης παλαιάς Βασιλικής του Ι.Ν. του Αγ. Νικολάου…

Εκεί τότε (το 1986) ο υποφαινόμενος, ο Θανάσης Αντων. Καφέτσος και ο γαμπρός του απ’ αδελφή αξιωματικός της αεροπορίας Γιάννης Παπάζογλου, το είχαμε στρώσει υπό την θωπευτικά δροσερή σκιά του στο …ουζάρισμα.
Πρωινό προς το μεσημέρι 11.00-13.00 με το γέλιο του ηλίου ένα γύρω μας και την Βέα εκ του κάτωθεν του σκαρφαλωμένου στην πλαγιά χωριού και συνέχεια του υπεράνω αυτού μέρους του Παπίγκου (Τύμφης) του κατάφυτου πρώτα και πιο ψηλά απ’ αυτό του «σπανού» μέρους του. Του σπανού πέτρινου όγκου του όρους αυτού με τις αντικριζόμενες μικροεκτάσεις υπολοίπων χιονιού, να μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον και την περιέργεια για το πως αυτόν τον καιρό μας χαμογελούσαν παγερά, όμως τόσο γλυκά (!) καλώντας μας να τις επισκεφθούμε αφού έτσι κι αλλιώς θα παρέμεναν εκεί μέχρι να τις σκεπάσουν τα χιόνια του επόμενου χειμώνα συνεχίζοντας εν σειρά την παρουσία του λευκότατου χρώματος τους στα ίδια και παραπλήσια σημεία.
Με εύθυμη διάθεση για ζωή και δοκιμή των μικροαπολαύσεων της η τοτεινή συντροφιά μας θυμάται με νοσταλγία το τσίπουρο που καταναλώσαμε συνοδεία εκλεκτού μεζέ από τυρί φέτα και ντομάτα παγωμένη! Μεζέ τον οποίο δεν θ’ αλλάζαμε με κάτι πιο πικάντικο (πίττες – κοτόπουλο κρύο κλπ. κλπ.) που ήταν διατεθειμένη να μας προσφέρει η αγαπητή μας, σύζυγος του Θαν. Καφέτσου, Αγγελική πρόθυμα φιλόξενη και άξια κάθε επαινούν πάντα χωρίς υπερβολές και υπερεκτιμήσεις από διάθεση φιλοφρονήσεις.

Περάσαμε τόσο όμορφα, τότε και με τα …παιχνίδια μας ενδιάμεσα ρίχνοντας πετρούλες στις μικρές κουφάλες του θαλερού πλατάνου, ποιος θα ρίξει τις περισσότερες. Τα γέλια μας ακράτητα και σχετικά με την εύθυμη προδιάθεση μας. Μετά χωρίσαμε. Η ίδια παρέα δεν ξανασυναντηθήκαμε «κάτω απ’ τον Πλάτανο μας»! Δεν συνέπεσαν οι άδειες μας από δουλειά ή άλλες αλλού υποχρεώσεις μας; Ίσως, αφού ο αγαπητός μας Γιάννης Παπάζογλου μετετέθη τιμητικά στην Ιταλία (στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ) κι έτσι δεν μπορούσε να είχαμε απαρτία, λείποντος του πάντα αγαπητού ήρεμου και απέριττου βασικού μέλους της.
Μας έμεινε όμως η θύμηση της ωραίας ημέρας. Μας παρέμεναν τα σχέδια επαναλήψεως τους σαν να ήταν κάτι το …φοβερά ανεπανάληπτο, όπως π.χ. να είχαμε σκορπισθεί στα Πέρατα της Γης (Αλάσκα-Αυστραλία-Γη του Πυρός κλπ. κλπ.).

Φέτος όμως μας ήλθε η ευκαιρία με τα 11 χρόνια να ξανασυναντηθούμε, αφού εγώ και ο Γιαν. Παπάζογλου συνταξιούχοι πια του Δημοσίου συμπέσαμε λόγω, σχετικά, ελεύθερης διάθεσης χρόνου, κάτω απ’ τις φυλωσιές του πολύχρονου δέντρου όπου ήταν η διακαής μας επιθυμία για επανάληψη της τότε χαράς μας… Το τσιπουράκι μας σερβιρίστηκε, η ντομάτα με την φέτα ήλθαν, η χαρούμενη διάθεση και η υγεία για την απόλαυση της υπάρχει ευτυχώς ακόμα… Όμως η συμπλήρωσης της εκδήλωσης οι …τρυπούλες του κορμού του Πλατάνου που θα τις γεμίζαμε ανάλογα με την ικανότητα των χεριών και όχι μόνο του καθενός μας με πετραδάκια κάτω απ’ τα χάχανα και τα θορυβώδη γέλια μας, δεν υπήρχαν πια, αφού κατά περίεργη σύμπτωση είχαν εξαφανισθεί επουλωμένες (από τον μηχανισμό αποκατάστασης του όμορφου — του υπέροχου δένδρου. Του δένδρου που είναι μοναδικό στην περιοχή αλλά και σ’ όλη την Ελλάδα και που αξίζει (εκτός των άλλων αξιοθέατων) χάριν αυτού και μόνον να γίνει η επίσκεψη στο δροσερό Ηλιοχώρι.

Αντί αυτού του μέρους της διασκέδασης μας ήταν τα χωρατά και το καλόπιστο αλληλοπείραγμα και η αναφορά μας στα τοτεινά, στα προ… ενδεκαετίας που το πλεονέκτημα που είχαμε ήταν τα σχετικά νιάτα μας.
Όμως η παρηγοριά μας είναι, όπως άλλωστε και είναι το σωστό, πως κάθε εποχή της ανθρώπινης ζωής έχει τα καλά της όπως και τα άσχημα της… Τότε δεν είχαμε αρκετό ελεύθερο χρόνο, τώρα μας περισσεύει η ελευθερία, τότε είχαμε υγεία μια και τώρα ακόμα δεν μας λείπει έστω η σχετική υγεία και η ευχάριστη πρόθεση που βοηθάει τη διάθεση της ψυχής κ.ο.κ.
Την συντροφιά μας (ένα σμάρι γελαστών ανθρώπων κάθε ηλικίας) αποτελούσαν σήμερα όχι μονό τα προαναφερθέντα μέλη της αλλά τώρα και τα παιδιά μας (εκτός του δικού μου Κωνσταντίνου που βρίσκεται στη δουλειά του στην Αθήνα).
Επίσης κοσμούσε με την παρουσία του ο πάντα σοβαρότερος όμως κατά βάθος καλός συγγενής και συμπατριώτης Στέργιος Τσούλης που μας ευχαρίστησε με τον δικό του τρόπο. Όσο για μένα. Έγινα κυριολεκτικά άλλος άνθρωπος. Με συνεπήρε ο ενθουσιασμός και λύθηκε κυριολεκτικά η γλώσσα μου, με τον φόβο να παρεξηγηθώ για φλυαρία και …μη σοβαρότητα…
Ήταν απ’ το μεθύσι ενθουσιασμού αλλά κι απ’ την ελαφριά ζάλη της αιθάλης του τσίπουρου που μπέρδευε την γλώσσα μου, μα σύγχρονα αμολούσε ανεξέλεγκτη την ορμή της καρδιάς μου που επάλλετο από τους ρυθμούς του ποιητικού… μετεωρισμού και της μεγάλης ευχαρίστησης που την πλημμύριζε…

Ο Θανάσης Καφέτσος ήταν ένας …ασκός από τον οποίο εξέφευγαν σαν αύρες δροσερές, τα όμορφα καμώματα του και τα αποδεκτά από όλους καλαμπούρια του, που γεμίζουν πάντα το χωριό όταν έρχεται αλλά και το περιβάλλον του όπου κι όταν βρίσκεται, όπου γης…
Ο Γιάννης Παπάζογλου σοβαρά εύθυμος και ήρεμα προσηνής και αξιαγάπητος, όπως πάντοτε, αλλά και πάρα πάνω σήμερα συμπλήρωνε την παλιά ομαδούλα.
Η Αγγελική Καφέτσου η εκπροσώπηση της περιποίησης και της φιλόξενης διάθεσης, πρωταγωνίστρια, μαζί με τις αδελφές του συζύγου της Θανάση Γιούλας και Έλλης… Όλοι-όλοι ανεξαιρέτως υπέροχοι σαν συνδαιτυμόνες του Πλατάνου (εκείνος με τις ρίζες του έπινε την δροσιά της γης — εμείς επίναμε την δροσιά του ούζου και η νοστιμιά των ποικίλλων τώρα μεζέδων) συνδαιτυμόνες-νοσταλγοί ίσως της πρώτης μας, προ ενδεκαετίας δοκιμής και ίσως αυριανοί νοσταλγοί της σημερινής ορμητικής επανάληψης της.

Οι μικροχαρές δίνουν την ομορφιά και την απόλαυση μιας μεγάλης ενότητας.
Μας έλειψε βέβαια η πολύτιμη παρουσία του άλλου γαμπρού απ’ την αδελφή του Θαν. Καφ. Χρύσα του Πασχάλη Ρετζέπη και της καλής του οικογένειας.
Μας έλειψε όμως και το …όργανο μουσικής που παρέλειψα να φέρω από το σπίτι μου στην Αθήνα!!..
Αυτές είναι οι μικροχαρές, όπως προαναφέραμε, που στολίζουν σαν ευχάριστα στην όψη …φρέσκα διαμαντάκια (όπως αναφέρω σε κάποιο επιγραμματικό μου ποίημα) την ερημιά της καθημερινότητας μας…

16-8-97/23.00 νύχτα Σαββάτου στο Ηλιοχώρι Ζαγορίου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements