Αντάμωμα Ηλιοχωριτών και πορεία προς τους καταρράκτες

Του Σπύρου Κωνσταντινίδη

Έτσι κάποιος κάμνει ότι θέλει,
αν το θέλει και το μπορεί…
Αντίθετα άλλος δεν το κάμνει
αν δε το θέλει κι ας το μπορεί…

Η πορεία των Ηλιοχωριτών εφέτος το σωτήριον έτος 2005 (αλήθεια πάτε φθάσαμε και κοντεύουμε να περάσουμε και το 2005!!!) κανονίστηκε για την Κυριακή 14 Αυγούστου. Που αλλού βέβαια, παρά για την υπέροχη θέα και απόλαυση της μεγαλόπρεπης… ροής των περίφημων πια ανά την Ελλάδα καταρρακτών του Κρυοποτάμου!

Μετά τον εκκλησιασμό μας στον Ιερά Ναό του Αγίου Νικολάου του χωριού μας, μας περίμεναν ο Πρόεδρος κι ο Αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μιχάλης Κοντογιάννης και Αθανάσιος Καφέτσος, να συγκεντρωθούμε στην, κάτω από τον υπέρ 1000/χρονο θαλερότατο αλλά και μεγαλοπρεπέστατο πλάτανο του Μεσοχωρίου, δροσερά ρέουσα βρύση.
Από εκεί θα ξεκινούσαμε οι μετέχοντες στην ΠΟΡΕΙΑ. Εκεί, πριν ξεκινήσουμε, ευχάριστη για τη γεύση μας απόλαυση ήταν τα υπέροχα λουκούμια, γλυκά και μυρωδάτα, που προσέφερε ο Πολιτιστικός Σύλλογος σε μετέχοντες και μη στην εν λόγω πορεία. Η δίκαιη μα και απλόχερη διανομή τους έγινε από τον Αθανάσιο Καψέτσο.

Η ημέρα αρκετά ζεστή και η ώρα για τέτοια πορεία προχωρημένη προς το μεσημέρι. Ευτυχώς που η προγραμματισμένη Ετήσια Γενική Συνέλευση του Συλλόγου δεν έγινε, όπως ζήτησαν μερικοί, δηλαδή προ της πορείας, αλλά μετά την επιστροφή των μετασχόντων σ’ αυτήν. Καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολη θα ήταν αυτή η πορεία για τους μεγαλύτερους σε ηλικία μετέχοντες, αν εγίνονταν στο καταμεσήμερο αυτής της ζεστής ηλιόκαυτης (και στο Ηλιοχώρι ακόμα) Αυγουστιάτικης ημέρας!

Μεταξύ των πορευομένων ο γράφων το παρόν. Αποφασισμένος, αλλά και σύγχρονα, για να λέμε και την αλήθεια, κάπως αμφιβάλλοντας αν θα την κατάφερνα, αφού αυτή τη διαδρομή είχα να την κάμω πριν από 25 περίπου χρόνια, όταν είχα πάει, πολύ νεότερος τότε, μαζί με τον Τόμη Πολύζο, στο πλησίον των καταρρακτών κτήμα του πατέρα του (όπου παλαιότερα ο νερόμυλος του χωριού του Κωνσταντίνου Πολύζου).
Η διαδρομή κατηφορίζοντας ήταν σχετικά εύκολη, αν και κατά την παροιμία: «Ο γέρος δείχνεται στον… κατήφορο», αφού εκεί τα πόδια του τρικλίζουν και παραπαίουν λόγω αδυναμίας πια των εξαντλημένων από τα χρόνια νεύρων τους.

Η φυσική ομορφιά των εναλλασσόμενων κατά τη διαδρομή τοπίων, υπέροχα γοητευτική και όπου βέβαια ο δρόμος ήταν σκιερός, περισσότερο απολαυστική. Το χαρακτηριστικό του τόπου που διατρέχαμε, προς τη γέφυρα του Πέτσου και προς τον Άγιο Αθανάσιο ήταν ότι άλλαξε το σκηνικό του από την πυκνή πια άγρια χλωρίδα. Όπου τα μέρη ήταν σχεδόν σπανά από βλάστηση, όσο θυμάμαι τότε που τα είχα επισκεφθεί προ 6-7 ετών, έχουν γίνει σχεδόν αδιαπέραστα από κάθε είδος τοπικών φυτών (δέντρων, θάμνων). Η ίδια η γέφυρα σχεδόν καλυμμένη από πράσινο, όμως αυτή και πολύ επικίνδυνη και καταστραμένη από το χρόνο και τα καιρικά φαινόμενα. Πόσο ευχάριστα φάνταζε παλαιότερα που την περνούσαμε όντας ακόμα δεσπόζουσα και διακρινόμενη από μακριά!
Και το εκκλησάκι Άγιος Αθανάσιος μου έδωσε άλλη εντύπωση και όχι την παλιά, όταν το επισκεπτόμαστε, σα να το βλέπαμε τώρα με άλλα μάτια και άλλη ματιά! Μέχρι εκεί είχε την ομαλότερη μορφή της η διαδρομή μας. Κάποιοι βλέποντας με να συνεχίζω τον κατήφορο στο απότομο-κάθετο σχεδόν μέρος του, με προειδοποιούσαν για την ιδιαίτερη δυσκολία του. Από δω κι εμπρός μου είπαν είναι τα πολύ δύσκολα. Καλύτερα να μας περιμένατε στη σκιά του Αγίου Αθανασίου, όταν θα επιστρέφαμε από τους καταρράκτες. Είναι αλήθεια πως από εκεί και κάτω ήταν τα πιο ζόρικα για τη μετάβαση αλλά και κατά την επιστροφή.

Απότομη, γλιστερή για τα παπούτσια μου κατηφόρα και επικίνδυνη ίσως αν θα ξέφευγα πέφτοντας (όπως έπεσε κάποια συνοδοιπόρος μας ευτυχώς χωρίς συνέπειες) ή και γλιστρώντας προς τον χαίοντα γκρεμό σε δύσκολα μέρη του μονοπατιού. Θυμήθηκα προχωρώντας (πως θυμήθηκα;) μια εικόνα απ’ το απώτερο μου παρελθόν. Όταν σε ηλικία 9 ετών περπατούσαμε σ’ ένα δύσβατο λίαν επικλινές μέρος (σαν παραθεριστές στο χωριά που γεννήθηκα) με τα ξαδέλφια μου Χρίστο από τη μεριά του πατέρα μου και το Σπύρο από τη μεριά της μητέρας μου. Ο τόπος λέγονταν «Ψηλός γκρεμός». Εκεί περιπλανηθήκαμε σαν «εξερευνητές» πλην μας δυσκόλεψε ο απότομος γκρεμός την πορεία, αλλά και την κίνηση μας σχεδόν. Συρνόμαστε πιανόμενοι πια από κάθε δεντράκι από κάθε θάμνο μικρά ή μεγαλύτερο, Πώς θα ξεμπλέκαμε; δεν το γνωρίζαμε.
Θυμάμαι ότι «τα χρειαστήκαμε» δηλαδή ξαφνιαστήκαμε πολύ δυσάρεστα προβληματισθέντες για το πως θα ξεπλέκαμε, όταν γλίστρησε αναπάντεχα ο ξάδερφος Σπύρος. Την τελευταία στιγμή σώθηκε πιάνοντας ένα πολύ μικρό θάμνο, από μικρό κλαδάκι ανίσχυρο, όπως έδειχνε, να τον κρατήσει… Και όμως τον έσωσε αυτό το χορταράκι. Το γεγονός αυτό μας έδειξε ότι όποιος έχει μοίρα να γλυτώσει από κάτι κακό, σώζεται εκμεταλλευόμενος τη Στιγμή, με όποιον τρόπο μπορεί να του φανεί Σωτήριο. Σωζόμενος εκείνη τη στιγμή μπορεί να μακροημερεύσει και να πολυχρονίσει ακόμα. Και τα τρία ξαδέλφια είμαστε ακόμα σχεδόν ακμαίοι στη ζωή.
Γενικά με «πρώτη και δεύτερη ταχύτητα» έβγαλα την πορεία αυτή και κατά τη μετάβαση αλλά και κατά την επιστροφή μου και έτσι μπόρεσα να καταφέρω κάτι ασυνήθιστο για άνθρωπο της ηλικίας μου.
Είναι αλήθεια πως με πρόσεξε ο γαμπρός μου ΠΑΝ, ειδοποιώντας με λεκτικά και κρατώντας μου το χέρι στα πολύ δύσκολα κι επικίνδυνα για ολίσθηση λίγα μέρη της κατηφορικής προς το τέλος διαδρομής για τους καταρράκτες. Εκεί αποζημιώθηκα, ένιωσα πολύ ευχάριστα, όπως όλοι οι συμμετέχοντες.
Είναι πραγματικά άξιος ο κόπος για ν’ αντικρίζει κανείς τέτοια φαινόμενα ιδιαίτερα ευχάριστα σε όψη και ροή.
Ναι! Οι καταρράκτες του Ηλιοχωρίου αξίζουν τον κόπο που απαιτείται για να θεαθούν αλλά και να τους απολαύσει κανείς με κάθε τρόπο, ακόμα και αν είναι καλός κολυμβητής, να δροσιστεί στα νερά της κατακάθαρης γύρω του λίμνης. Να φωτογραφηθεί «εις ανάμνησιν» μιας ωραίας στιγμής και ιδιάζουσας απόλαυσης. Αν είναι νεότερος ακόμα καλύτερα. Οι «καταρράκτες» έγιναν και το άξιζαν, μαζί με το «Λάκκο» τα σύμβολα του ωραίου ομολογουμένως ειδικότερα για θέρετρο Ηλιοχωρίου.

Στην επιστροφή νιώσαμε την κόπωση του απότομου ανήφορου στη ζέστη του Αυγουστιάτικου μεσημεριανού ήλιου. Τελικά ικανοποιηθήκαμε για το μικρό μας αυτόν «άθλο».
Στη γέφυρα του Πέτσου βρήκαμε εργάτες που φρόντιζαν για την αναστήλωση ενός μέρος της, για να προφταστεί η πλήρης κατάρρευση της. Ενέργειες γι’ αυτά έγιναν από τη διοίκηση του Πολιτιστικού Συλλόγου και από τον Πρόεδρο του Τοπικού Συμβουλίου Χαράλαμπο Νάσκα, που τους αξίζει ο έπαινος κάθε καλής προσπάθειας και ενέργειας τους, όπου δει, για το καλό του χωριού.

Θάταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στη νεοκατασκευασθείσα πολύ όμορφη βρύση, από σκαλιστή πέτρα και σκεπαστή, που υποδέχεται και ποτίζει κάθε διψασμένο διαβάτη για δροσιά κι απόλαυση του καθάριου νερού της αλλά και το στολισμό του τοπίου γενικά του όμορφου Ηλιοχωρίου (η βρύση δεσπόζει πανέμορφα προκλητική στο δημόσιο δρόμο απέναντι από το Ηρώο των πεσόντων. Φτάνοντας – επιστρέφοντας στο χωριό, σταματήσαμε στο Μεσοχώρι κατάκοποι και ευτυχισμένοι για όσα περάσαμε, τα ωραία και τα δύσκολα που μας άφησαν κάποιο «συν» στην καρδιά και στα κουράγια, εμάς πιότερο που έχουμε μια ηλικία και γενικότερα σε όλους τους οδοιπόρους προς και από τους καταρράκτες, τους θρυλικούς πια καταρράκτες του ΗΛΙΟΧΩΡΙΟΥ.

Στο Μεσοχώρι και ανάγυρα από τον 1000/χρονο πλάτανο είχε αρχίσει η ετήσια Γεν. Συνέλευση του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού.
Μίλησε ο Πρόεδρος Μιχάλης Ι. Κοντογιάννης για τα πεπραγμένα (που ήταν σωστά και ουσιαστικά) της διετίας. Ακούσαμε το Γιαννάκη Κ. Τσολάκη να εκφράσει, τα του Απολογισμού των οικονομικών θεμάτων (εισπράξεων – δαπανών) του Συλλόγου. Ακούσαμε και τον πάντα ΕΝΩΤΙΚΟ λόγο, το συνετά συμβιβαστικό προς κάθε κατεύθυνση του Αντιπροέδρου Θανάση Καφέτσου.
Όλα τα ακούσαμε και τα εγκρίναμε σαν σωστά και καλοπροαίρετα συμβάντα και μελλοντικά προβλεπόμενα χάριν του Ηλιοχωρίου μας, ακόμη και όσοι δεν είμαστε χωριανοί, αλλά εξ αγχιστείας ακόμα, όπως α γράφων, λάτρεις του καλού αυτού τύπου του Ηλιοχωρίου και γενικότερα του Ζαγορίου της Ηπείρου μας. Και του χρόνου να είμαστε καλά ή και καλύτερα ακόμη!

 Αναδημοσίευση από «Τα νέα του Βρυσοχωρίου» (Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος 2005).

Advertisements