Η γιορτή του Προφήτη Ηλία και οι Ντομπρινοβίτικες συνήθειες

«Το εξωκκλήσι του Προφήτου Ηλία, το όποιον σώζεται σήμερα, ευρίσκεται κτισμένο αρχικώς από του έτους 1790 αντίκρυ από το χωριό στην κορυφή της ράχεως «Καστίνιου», η οποία κατεβαίνει προς τον ποταμόν Ρασενίτην.

Τα παλαιότερα χρόνια, όπου το μέρος εκείνο έβγαζε ρίγανη, είχαν την έξης συνήθεια: Την ημέρα των γενεθλίων του Προφήτου Ηλία (20 Ιουλίου) οι ανύπαντρες νέες βγαίναν ομαδικά στο ύπαιθρο και μάζευαν ρίγανη, που την εποχή αύτη βρίσκονταν σε πλήρη άνθιση.
Η «αγιολίτικη» ρίγανη έπρεπε να μαζευθή πρωί-πρωί, πριν από την ανατολή του ηλίου να είναι «ανήλιαγη».
Η λεπτομέρεια αύτη είναι ουσιώδης και πιστεύεται ότι προσθέτει μαγική δύναμη.

Επίσης, κατά την εορτή του Άγιου, αποβραδίς, οι προσκυνητές και προσκυνήτριες του Ντομπρίνοβου πήγαιναν και άναβαν εκεί τη νύχτα μεγάλη φωτιά, στην οποία ως αφιέρωμα στον Άγιο, ρίχναν άφθονο λιβάνι.
Οι τσομπάνηδες, που ήσαν στα γύρω βουνά, μόλις έβλεπαν τη φωτιά στον Προφήτη Ηλία του Ντομπρίνοβου, άναβαν και αυτοί φωτιά με σωρούς χόρτα και ξύλα, που την πηδούσαν».

 

Αναδημοσίευση από το βιβλίο του Νίκου Εξάρχου «το Ντομπρίνοβο»

 

 

Advertisements