Ανάβαση στη κορυφή του Σμόλικα

Στις μέρες των διακοπών του δεκαπενταύγουστου, μαζί με φίλους, συγγενείς και συγχωριανούς κάναμε ορισμένες πεζοπορικές διαδρομές. Η πιο όμορφη από αυτές ήταν σίγουρα η ανάβαση στη κορυφή του Σμόλικα, που με υψόμετρο 2637 μέτρα είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδος.

Τη πραγματοποιήσαμε τη Δευτέρα 13 Αυγούστου.

 

Η πορεία μας αυτή τη φορά είχε κανονιστεί να γίνει την ημερομηνία αυτή από εμένα και τα ξαδέλφια μου (από το Βρυσοχώρι), τον Γιάννη και τη Σοφία Κυράτση, που ζούνε μόνιμα στην Αγγλία. Η μέρα αυτή όμως για την παρέα των υπολοίπων φίλων και συγχωριανών δε βόλευε. Και δυστυχώς δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια που όλοι μας θα μπορούσαμε να συμμετάσχουμε στην ορειβατική αυτή πορεία. Έτσι εκείνο το πρωινό της Δευτέρας όλα έδειχναν ότι αυτοί που τελικά θα πηγαίναμε στον Σμόλικα θα ήμασταν μόνο τα ξαδέλφια μου και εγώ.

Όμως την ευχάριστη έκπληξη μας την επιφύλαξε ο πατέρας μου Γιώργος που τη προηγούμενη μέρα μας ενημέρωσε πως σκεφτόταν να έρθει και αυτός μαζί μας. Παρόλο που εκείνη τη Κυριακή είχαμε κάνει μαζί ένα τρίωρο – τετράωρο περπάτημα στις πλαγιές γύρω από το χωριό μας, δεν έδειχνε κουρασμένος και καλοέβλεπε μια τέτοια προσπάθεια. Με τη παρότρυνση μας ξεπέρασε κάποιους ενδοιασμούς, το αποφάσισε και έτσι τα ξημερώματα ετοιμάστηκε και αυτός να έρθει μαζί μας. Οι τέσσερις μας λοιπόν ξεκινήσαμε με τ΄ αυτοκίνητα μας με αρχικό προορισμό τις Πάδες (υψόμετρο 1140 μέτρα), όπου από εκεί ξεκινάει η πιο εύκολη από όλες τις διαδρομές, που έχουν ως τελικό στόχο τη κορυφή του Σμόλικα.

Φτάνοντας στο όμορφο βλαχοχώρι του Σμόλικα, ανεβήκαμε τον χωματόδρομο που αρχίζει από την είσοδο του χωριού και οδηγεί προς τον βουνό. Ο δρόμος αυτός που το μήκος του είναι λίγο μεγαλύτερο των 10 χιλιομέτρων, καταλήγει σε μια στάνη και με ένα ψηλό αυτοκίνητο μπορεί εύκολα κάποιος να φτάσει ως εκεί.

Στο τέλος του δρόμου (σε υψόμετρο λίγο μεγαλύτερο των 1900 μέτρων) αφήσαμε το αυτοκίνητο μας και από εκεί αρχίσαμε την ορειβατική μας πορεία.

Δε θα πρέπει να παραλείψω να αναφέρω εδώ ότι η διαδρομή με το αυτοκίνητο ήταν απολαυστική αφού ο δρόμος περνάει μέσα από περιοχές με πλούσιο πευκόδασος, που σε ορισμένα σημεία είναι τόσο πυκνό που απέσπασε τον θαυμασμό όλων μας.

Με το που αρχίσαμε τη πεζοπορική πορεία μας προς τη κορυφή, το μονοπάτι μας ξεκίνησε απότομα να ανηφορίζει. Αυτό κράτησε πολύ λίγο αφού σύντομα η κατάσταση βελτιώθηκε.Σε λιγότερο από μια ώρα φτάσαμε στη περίφημη «Δρακόλιμνη» του Σμόλικα και αφού προηγουμένως έχουμε διασταυρωθεί και μπει στο μονοπάτι που ξεκινάει από το Παλιοσέλι με προορισμό και αυτό τον Σμόλικα.

Η διαδρομή σε όλο το μήκος της είναι ευδιάκριτη και καλά σημαδεμένη. Και η πορεία μας γίνεται ακόμη πιο εύκολη αφού το έδαφος του Σμόλικα είναι αρκετά πιο μαλακό σε σχέση με αυτό της δικής μας Τύμφης. Φτάνοντας στην όμορφη «Δρακόλιμνη», δεν καθυστερήσαμε καθόλου και την προσπεράσαμε. Θέλαμε να φτάσουμε στη κορυφή όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, τώρα που ο ουρανός ήταν καθαρός και ο ήλιος δεν έκαιγε ακόμα. Έτσι μπήκαμε στο τελευταίο τμήμα της διαδρομής μας και πήραμε το ανηφορικό μονοπάτι που καταλήγει στη κορυφή του Σμόλικα.

Χρειάστηκε 1 ½ ώρα ιδιαίτερα ανηφορικής πορείας για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό, τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδος. Το μονοπάτι με την επαρκή σήμανση ήταν λίγο δύσκολο αλλά το έδαφος του, αν και σε μερικά σημεία ήταν αρκετά σκληρό, στο σύνολο του μας φάνηκε πολύ πιο βατό από ότι το περιμέναμε.

Όταν φτάσαμε στη κορυφή όλοι μας θαυμάσαμε τη δύναμη και τη θέληση του πατέρα μου, ο οποίος σχετικά εύκολα ανέβηκε επάνω. Και όπως διαπιστώσαμε στη διάρκεια της διαδρομής και πολύ γρήγορα. Με τα 80+ χρόνια στη πλάτη του πιστεύω ότι έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σε ηλικία ορειβάτες που έφτασαν στον Σμόλικα. Ταυτόχρονα πραγματοποίησε σ’ αυτή την ηλικία και μια χρόνια επιθυμία του.

Από τα πρώτα πράγματα που παρατηρεί κανείς φτάνοντας στη κορυφή, είναι τα αλεξικέραυνα και η «πλάκα» που υπάρχει εκεί. Στήθηκε προφανώς από τους συγγενείς ενός 19χρονου Ούγγρου ορειβάτη που στο σημείο αυτό, το 1997 και σε ηλικία μόλις δεκαεννέα χρονών, έχασε τη ζωή του κτυπημένος από κεραυνό. Ο Σμόλικας φημίζεται ότι «τραβάει» τους κεραυνούς και γι΄ αυτό είναι καλό οι όποιες προσπάθειες να γίνονται όταν ο καιρός το επιτρέπει.

Τη μέρα που εμείς πήγαμε ο ουρανός το πρωί ήταν πεντακάθαρος και από τη κορυφή του Σμόλικα μας δόθηκε η ευκαιρία να θαυμάσουμε τη γύρω περιοχή. Η βροχή που έπεσε τις προηγούμενες μέρες μάλλον συνέβαλε στο να καθαρίσει η ατμόσφαιρα και το ίδιο έκανε και ο αέρας που φυσούσε εκείνο το πρωινό. Φυσικά από τη κορυφή το πρώτο που κοιτάξαμε να δούμε είναι το χωριό μας. Δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου γιατί το Ηλιοχώρι και η περιοχή του διακρινόταν καθαρά. Όμως γρήγορα η προσοχή όλων μας στράφηκε προς την άλλη μεριά, στο ίχνος του Ολύμπου που διακρινόταν καθαρά στον ορίζοντα. Είδαμε επίσης ένα μικρό τμήμα του Βρυσοχωρίου και θαυμάσαμε τη Τύμφη που σαν κάστρο ορθώνεται πάνω από τα χωριά μας. Απολαύσαμε τις ψηλότερες κορυφές της (Τσούκα Ρόσια, Γκαμήλα, Αστράκα κ.α) αφού τις είδαμε από μια άλλη πλευρά που ποτέ ως τώρα δεν τις είχαμε ξαναδεί.

Γρήγορα ακούσαμε κουδούνια στη περιοχή και αντιληφτήκαμε «κάτω από τα πόδια μας» να ξεπροβάλουν κοπάδια αιγοπροβάτων. Οι πλαγιές του Σμόλικα άρχισαν να πλημμυρίζουν από ζωντανά. Εντύπωση μας προκάλεσε και το πολύ λίγο χιόνι που υπήρχε στις ανήλιες πλαγιές του, ποσότητα που είναι πολύ μικρότερη από αυτή που υπάρχει στις κορυφές της Τύμφης.

Η μοναδική θέα σε κάνει να θέλεις να μείνεις για πολλές ώρες στο σημείο αλλά εκείνη τη μέρα φυσούσε πολύ και έκανε αρκετό κρύο, οπότε και εμείς σιγά-σιγά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Όταν φτάσαμε στη Δρακόλιμνη κάναμε μια μεγάλη στάση για να απολαύσουμε το τοπίο. Φυσικά φάγαμε και το απαραίτητο κολατσιό (λαχανόπιτα, η εύγευστη συμβολή της μάνας στην οικογενειακή αυτή ανάβαση).

Η Δρακόλιμνη του Σμόλικα βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 2.200 μέτρων και είναι πιο ψηλή από αυτή της Τύμφης. Το βάθος της, σύμφωνα με τον Ηπειρώτη λογοτέχνη και ιστορικό Λάμπρο Μάλαμα, είναι μικρό και φτάνει μόλις τα 3,5 μέτρα. Και εδώ, μέσα στα παγωμένα νερά της, κατοικούν οι Αλπικοί Τρίτωνες. Η μοναδική ομορφιά του χώρου είναι τέτοια που «τραβάει» τον κόσμο και όπως με έκπληξη διαπιστώσαμε, πηγαίνει εκεί ακόμη και με ποδήλατα!! Και από τα ίχνη που βρήκαμε συμπεράναμε ότι πολλοί είναι αυτοί που έρχονται και κατασκηνώνουν στη περιοχή, απολαμβάνοντας ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ηπείρου.

Η ώρα όμως πέρασε και έτσι το μεσημεράκι αποφασίσαμε να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού για το χωριό μας, έχοντας όμως τη βεβαιότητα ότι σύντομα θα ξαναεπιστρέψουμε στον Σμόλικα.

 

 

Advertisements