«Βρυσοχώρι – Μπάλτα – λίμνη Αρβανίτας – Ηλιοχώρι»

Ο Κώστας Τσίπηρας, μεταξύ άλλων και ορειβάτης που έχει διασχίσει όλα τα βουνά της Ελλάδος και τα περισσότερα της Ευρώπης, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έγραψε ένα τρίτομο έργο με γενικό τίτλο «στα Ελληνικά βουνά» (εκδ. Νέα Σύνορα – Λιβάνη). Στα βιβλία του αυτά μας δίνει περιγραφές από τις καλύτερες πεζοπορικές και ορειβατικές διαδρομές στην χώρα μας, καθώς και πολύτιμες ιστορικές και λαογραφικές πληροφορίες από τα διάφορα μέρη που επισκέφτηκε.

Το σπουδαίο του αυτό συγγραφικό έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία, έκανε αρκετές εκδόσεις και σήμερα θεωρείται ένα από τους καλύτερους (αν όχι ο καλύτερος) οδηγός για όσους θέλουν να γνωρίσουν και να περπατήσουν την ορεινή Ελλάδα.

Στο δεύτερο τόμο του έργου του υπάρχει μια διαδρομή που περνάει και από το χωριό μας:

«ΓΚΑΜΗΛΑ
3η ΔΙΑΔΡΟΜΗ: Βρυσοχώρι – Μπάλτα – λίμνη ΑΡΒΑΝΙΤΑΣ – Ηλιοχώρι
ΑΦΕΤΗΡΙΑ: 1000μ.
ΑΝΩΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ: 1.500μ.
ΤΕΡΜΑ: 950μ.
ΥΨΟΜΕΤΡΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ: +500υ. -550μ.
ΩΡΕΣ ΠΟΡΕΙΑΣ: 5ω και 35′

Περιγραφή διαδρομής: Το Βρυσοχώρι (όπως και η Λάιστα), είναι ένα από τα ωραιότερα χωριά του Ζαγορίου και προσεγγίζεται από τα Γιάννενα με δρόμο μετά το Τσεπέλοβο, Σκαμνέλι, Γυφτόκαμπο, Ηλιοχώρι (ο δρόμος αυτός ασφαλτοστρώθηκε το καλοκαίρι του 1992). Λίγο πριν το χωριό (20′) και παράλληλα με τα πρανή, μιας μεγάλης κατολίσθησης, ξεκινάει ένας δασικός δρόμος που οδηγεί προς τα ερείπια του Παλιομονάστηρου της Αγίας Τριάδας Βρυσοχωρίου, που κτίσθηκε το 1238 και βρίσκεται στην θέση Γκρόνιτσα προς την πλευρά της Κόνιτσας. Συναντάμε, μία νότια (αριστερά μας) διασταύρωση του, που οδηγεί σε μαντρί και την ακολουθούμε. Στο τέλος του δρόμου, που ακολουθεί την ράχη της Κονίστας, διασχίζουμε το πυκνό δάσος και μπροστά μας ξεπροβάλλει το υπέροχο πλάτωμα της Μπαλτάς, (1ω και 20′) το οποίο περιβάλλεται από τις απόκρημνες κορυφές της Τσούκα Ρόσσας (2377μ).

Κοντά βρίσκεται η πηγή της Μαγούλας, από όπου πηγάζει ο ποταμός Χοροστάσι, που χωρίζει το Βρυσοχώρι (Λεσινίτσα) στα δύο. Στην Μπάλτα (ή Μπαλτά), όπου το χιόνι διατηρείται μέχρι αργά το καλοκαίρι, είχαν τα λημέρια τους οι κλέφτες του Νταβέλη, που καταγόταν από την Γαλατινή Κοζάνης. Κι όταν τους κυνηγούσαν οι Τούρκοι, ανέβαιναν στις Κοπάνες του Αβάλου, κοντά στην Λούτσα του Κάτσανου, μέσω της διαδρομής που περνάει από την Νεραϊδόβρυση (βλέπε 5η διαδρομή του Α τόμου του βιβλίου).
Από την Μπάλτα, σκαπετάμε, στην Ν.Α. δασωμένη ράχη Τσουκνίδες, που σχηματίζει το πέταλο των γύρω κορυφών, ανεβαίνουμε μία δεύτερη μικρότερη ράχη (1ω), με γέρικες οξυές και μπροστά μας αντικρίζουμε την λίμνη της Αρβανίτας, ή τουλάχιστον ότι απέμεινε από αυτήν. 40’κατάβαση, και σε ένα τοπίο που μοιάζει με αυτό της Μπαλτάς, και που σχηματίζουν οι απόκρημνες πλαγιές της Γκούρας (2466μ), κατεβαίνουμε στην όμορφη τοποθεσία της λίμνης, που σήμερα έχει σχεδόν αποξηρανθεί, εξ αιτίας των έργων εξόρυξης χαλικιού, που τόσο απερίσκεπτα και με την έγκριση, μάλιστα, της κοινότητας Ηλιοχωρίου, γίνεται, εδώ και χρόνια, στην περιοχή. Και να σκεφθεί κάνεις ότι είμαστε στα όρια του Ε. Δ. Βίκου – Αώου και σε μια περιοχή που έχει χαρακτηρισθεί καταφύγιο θηραμάτων! Η λίμνη της Αρβανίτας, που σήμερα είναι γεμάτη με πεταμένα λάστιχα και σκουπίδια, αποτελείτο χειρότερο παράδειγμα, κακής διαχείρισης της φύσης από την τοπική αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα.

Όταν, πριν από μερικά χρόνια, η Φυσιολατρική ΑΝΤΙ-Κυνηγετική Πρωτοβουλία και το MOUNTAIN WILDERNESS διαμαρτυρήθηκαν στην κοινότητα Ηλιοχωρίου (Ντομπρίνοβου), πήραν από τον κοινοτάρχη την εκπληκτική απάντηση: να μην νοιάζονται οι Αθηναίοι, γιατί η φύση ανήκει σε εμάς τους ντόπιους!

Στο σημείο αυτό, πάντως, τοποθετεί ο Δημ. Χατζής, στο διπλό του βιβλίο, την φυγή του ήρωα του, που φεύγει για να συναντήσει την τελευταία αρκούδα της Πίνδου. 15′ πεζοπορία και κατεβαίνουμε στην δεύτερη μικρή ξερόλουτσα, όπου δεκάδες άνθρωποι ανεβαίνουν τον Δεκαπενταύγουστο για να ψήσουν αρνιά και που φυσικά ξεχνάνε να πάρουν μαζί τους, τα σκουπίδια τους. Ίσως γιατί η φύση τους ανήκει…

Κρίμα, γιατί η τοποθεσία είναι από τις ωραιότερες που διαθέτει η χώρα μας. Από τον Λάκκο της Αρβανίτας, ακολουθούμε με κατηφορική πορεία τον δασικό δρόμο και σε 2ω, περίπου, συναντάμε κοντά στη θέση Φιάτα, τον επαρχιακό δρόμο που έρχεται από τον Γυφτόκαμπο.
Εύκολο auto – stop και επίσκεψη στο όμορφο Ηλιοχώρι ή επιστροφή προς Σκαμνέλι και Γιάννενα».

Advertisements