Μια βόλτα στη χαράδρα του Βίκου

Το πρωί της Κυριακής 5 Αυγούστου μια παρέα φίλων και συγχωριανών συναντηθήκαμε στο Μονοδέντρι με σκοπό να διασχίσουμε τη χαράδρα του Βίκου. Ήμασταν μια ολιγομελή ομάδα αποτελούμενη από τον Δημήτρη Καραγιάννη, τα παιδιά του Στέλλα και Θωμά και εμένα. Μαζί μας και κάποιοι φίλοι από τα Γιάννινα που τον τελευταίο χρόνο πεζοπορούμε συχνότατα στα βουνά της Ηπείρου.

Στις 9 η ώρα το πρωί ξεκινήσαμε τη πορεία μας από το Μονοδέντρι από όπου και κατηφορίσαμε προς τον «Ξηροπόταμο». Στη συνέχεια και αφού φτάσαμε στις όχθες του ποταμού (που βεβαίως δεν έχει νερό τους καλοκαιρινούς μήνες), μπήκαμε στη χαράδρα του Βίκου και από εκεί ακολουθήσαμε το ευδιάκριτο και καλά σηματοδοτημένο μονοπάτι που κινείται παράλληλα σχεδόν με την ποταμιά. Η πλούσια βλάστηση της χαράδρας μας βοήθησε ακόμη πιο πολύ αφού η πολύωρη πορεία μας έγινε κάτω από τον πυκνό ίσκιο των φυλλωμάτων των δέντρων της. Φτάνοντας στη μέση περίπου της διαδρομής συναντήσαμε και τη μοναδική βρύση, που το νερό της έρχεται από πηγή στη περιοχή του «Μέγα Λάκκου».

Νερό κρύο και δροσιστικό.. απόλαυση!

Αφού κάτσαμε λίγο για να πάρουμε τις απαιτούμενες ανάσες ξεκινήσαμε και πάλι τη πορεία μας. Θα πρέπει να πω εδώ ότι το μονοπάτι που ακολουθήσαμε, σ’ όλο το μήκος του ποταμού, ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα του κατηφορικό έχοντας μόνο κάποια πολύ σύντομα ανηφορικά τμήματα.

Είναι βέβαια ιδιαίτερα βατό αφού άλλωστε καθημερινά (στη κυριολεξία) διασχίζεται από πολλούς ανθρώπους που επισκέπτονται τη περιοχή. Φτάνοντας, μετά από μια πεντάωρη (ίσως και λίγο περισσότερο) πορεία στην έξοδο της χαράδρας και κοντά στο τέλος της διαδρομής μας, βρεθήκαμε κάτω από το χωριό Βίκος και πάνω από τις πηγές του Βοϊδομάτη. Το μονοπάτι στο σημείο αυτό διακλαδώνεται και το ένα του σκέλος μας πηγαίνει προς το τελικό μας προορισμό το χωριό Βίκος, ενώ το άλλο του κατηφορίζει προς τις πηγές του Βοϊδομάτη. Εκτιμήσαμε τις δυνάμεις και αναλόγως πράξαμε.

Άλλοι αποφάσισαν να πάνε κατευθείαν στο χωριό ακολουθώντας το ιδιαίτερα ανηφορικό τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μας και οι υπόλοιποι να χωριστούμε για λίγο και να κατηφορίσουμε προς τις πηγές του ποταμού που βρίσκονται δίπλα από την εκκλησία της Παναγιάς του Βίκου.

Τα νερά του Βοϊδομάτη λέγεται ότι είναι τα πιο καθαρά και κρύα νερά ποταμού στη Ελλάδα. Και αυτό το τελευταίο το επιβεβαιώνω αφού παγώνεις αν μπεις έστω και για λίγο μέσα στα κρυστάλλινα νερά. Βέβαια οι πιο τολμηροί αγνόησαν το κρύο και βούτηξαν μέσα!!! Όπως ήταν αναμενόμενο κάτσαμε αρκετή ώρα στη ποταμιά, απολαμβάνοντας τη δροσιά. Άλλωστε βλέποντας την ανηφόρα που μας περίμενε δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε. Ο χρόνος όμως δεν ήταν σύμμαχος μας και υπό τη πίεση του πήραμε τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσουμε για το χωριό Βίκος. Μαζέψαμε κουράγιο και ξεκινήσαμε την ανηφοριά.

Το τελευταίο αυτό κομμάτι θέλει λίγο κόπο και αρκετή υπομονή αφού είναι ιδιαίτερα ανηφορικό. Σε διάστημα όμως μικρότερο της μιας ώρας (για κάποιους 35΄) φτάσαμε επιτέλους στο Βιτσικό, όπως ονομαζόταν παλιότερα ο οικισμός του Βίκου. Είχε πάει 5 το απόγευμα όταν τα δυο τμήματα της παρέας μας συναντηθήκαμε στο χωριό. Ξεκουραστήκαμε και πάλι για λίγο και είπαμε τις εντυπώσεις μας. Όλοι μας ήμασταν αρκετά κουρασμένοι, αλλά παράλληλα αισθανόμασταν και ικανοποιημένοι από τη προσπάθεια μας καθώς και από την όμορφη διαδρομή που διανύσαμε. Η ώρα όμως περνούσε και σιγά-σιγά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Άλλοι για το Ηλιοχώρι και οι λιγότερο τυχεροί για τα Γιάννινα.

Φύγαμε με τη βεβαιότητα ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες επισκέψεις μας σε γειτονικά μέρη, έχοντας μαζί μας αυτή τη φορά περισσότερους συγχωριανούς μας. Γιατί αυτή η πρώτη μας προσπάθεια έγινε με συνεννόηση της τελευταίας στιγμής χωρίς να μπορούμε να ενημερώσουμε πολλούς συχωριανούς και φίλους αλλά και μέσα στο τριήμερο που στο Γυφτόκαμπο οι Σαρακατσαναίοι είχαν το αντάμωμα τους. Αφού όμως έγινε η αρχή, πιστεύω ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες προσπάθειες.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Advertisements