Μια πεζοπορική εκδρομή στην Αρβανίτα

Το πρωί του Σαββάτου 11 Αυγούστου, μια παρέα συγχωριανών μαζευτήκαμε στο Ηλιοχώρι και είπαμε να κάνουμε μια ακόμη πεζοπορική εκδρομή. Ήμασταν ο Δημήτρης Καραγιάννης και ο γιος του Θωμάς, η Αγγελική Κοντογιάννη, ο Γιάν Στούερ με τη κόρη του Αλεξάνδρα και εγώ.

Αρχικά σχεδιάζαμε να πάμε στο Βρυσοχώρι όπου εκείνη τη μέρα διοργανώνονταν η πορεία στη μνήμη του φίλου Γιάννη Τσουμάνη, που πριν λίγα χρόνια είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα.

Από το ξημέρωμα της μέρας ο καιρός φαινόταν ότι δε θα ήταν σύμμαχος μας στη προσπάθεια αυτή. Τα σύννεφα κατά διαστήματα πύκνωναν επικίνδυνα στον ουρανό και όλα έδειχναν ότι ήταν πολύ πιθανόν να έσπαγε τις επόμενες ώρες μια ακόμη καλοκαιρινή καταιγίδα. Άλλωστε κάτι ανάλογο είχε γίνει και τη προηγούμενη μέρα.

Ο φόβος μιας πιθανής βροχής ήταν μια από τις αιτίες που μας έκαναν να γυρίζουμε στη περιοχή του χωριού μας και να επισκεφτούμε κάποιο γειτονικό γνώριμο μέρος. Εκεί που ακόμη και μια επιδείνωση του καιρού δεν θα μας δημιουργούσε πολλά προβλήματα, αφού θα ξέραμε καλά τη περιοχή.

Έτσι επιστρέψαμε στο Ηλιοχώρι και αποφασίσαμε να πάμε στην Αρβανίτα. Να κάνουμε εκεί μια περιήγηση, περνώντας μέσα σ’ ένα από τα πιο όμορφα δάση του Ζαγορίου. Αφήσαμε λοιπόν τ’  αυτοκίνητα μας στον ασφαλτόδρομο και ακολουθήσαμε τον χωμάτινο δρόμο που οδηγεί στις λίμνες, που βέβαια τέτοια εποχή δεν έχουν νερό.

Όταν φτάσαμε στην απάνω λίμνη, αρχικά περιηγηθήκαμε για λίγο στο χώρο και συνεχίζοντας τη βόλτα μας στη περιοχή είδαμε στη πλαγιά ένα κομμάτι χιόνι που άλιωτο παρέμεινε στη θέση του. Αποφασίσαμε να πάμε προς τα εκεί.

Φτάνοντας στο σημείο και κοιτώντας από κοντά το παγωμένο χιόνι αναρωτηθήκαμε για το πόσο χοντρό είναι. Τότε προσέξαμε ότι στην επάνω του πλευρά υπάρχει ένα άνοιγμα που από εκεί πιθανότατα να μας δινόταν η δυνατότητα να δούμε το πάχος του.

Ανεβήκαμε με λίγη δυσκολία την απότομη πλαγιά και τότε μ’ έκπληξη είδαμε ότι σ’ εκείνη το σημείο το πάχος του ξεπερνούσε τα 2 μέτρα.

Μπαίνοντας ακόμη πιο μέσα, περνώντας από τον διάδρομο του ανοίγματος, είδαμε ότι υπήρχε μια γωνία ανάμεσα στο χιόνι και στο βράχο που ορθώνονταν πάνω του. Πήγαμε προς τα εκεί και μόλις στρίψαμε είδαμε ότι το τμήμα του χιονιού σε εκείνη τη πλευρά ξεπερνούσε τα 5 μέτρα. Μάλιστα σε κάποια σημεία είχαν δημιουργηθεί «τούνελ» και είχαν ανοιχτοί «παράθυρα» που έδιναν μια άλλη ομορφιά στο χώρο. Φυσικά η θερμοκρασία ήταν πολύ χαμηλή και το στενό πέρασμα καλυπτόταν από μια παγωμένη «ομίχλη».

Το πολύ όμορφο αυτό σκηνικό μας εντυπωσίασε και φυσικά προσπαθήσαμε να το αποθανατίσουμε με φωτογραφίες. Ήταν γι’ όλους μας κάτι πρωτόγνωρο και μοναδικό. Μια ευχάριστη έκπληξη που μας επιφύλαξε η περιήγηση μας αυτή στην Αρβανίτα.

Κάτσαμε αρκετή ώρα στο σημείο και όταν έφτασε πλέον μεσημέρι πήραμε την απόφαση να κατηφορίσουμε. Άλλωστε τα σύννεφα είχαν «βαρύνει» από πάνω μας και ήδη οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν. Έτσι όταν φτάσαμε στα αυτοκίνητα μας μπήκαμε μέσα και γυρίσαμε στο χωριό, ικανοποιημένοι από την όμορφη βόλτα μας αλλά και εντυπωσιασμένοι από την ευχάριστη έκπληξη που συναντήσαμε.

 

Advertisements