Το Δοβρίνοβον (Ηλιοχώριον)

Του Στέργιου Χαραχούσου

Κείται κατά την Δυτικήν διακλάδωσιν επί εδάφους ηφαιστειώδους πλήρους ρηγμάτων και κατακομβών.
Παρά την θέσιν «Λούτουρι» ρέει θειούχος πηγή, Ιαματική έτερα επί του όρους «Γλοπατσάρι» βλάχικα «κουδουνίσκος».
Τα ηφαιστειώδη αυτά ρήγματα ένθα διαιτώνται χιλιάδες περιστερών και κορωνών λέγονται εκεί σπεάραι ή σπέραι ή μπουστερές (πέστεραι) λατιν. ΡΕSΤΕRΕ.
Εν τοις ρήγμασι ριπτόμενοι λίθοι, δημιουργούν φοβερόν και φρικτώδη ήχον.

Αρχαία Μονή. Αξία λόγου η αρχαία μονή του Δοβρινόβου, εν η μέχρι του 1694 εμόναζον ιέρειαι.
Ανακαινισθείσα επί των ήμερων του Αλή πάσα και διαταγή αυτού εις ενοριακήν εκκλησίαν μεταβληθείσα.
Έχει και Έλλην. Σχολείο η κώμη, του οποίου ο διδάσκαλος εμισθοδοτείτο από του εν Αθήναις συλλόγου προς διάδοσιν των έλλην. γραμμάτων αντί 15 λιρών ετησίως.
Έχει επίσης και ιατρόν. (Πάντα τ’ ανωτέρω κατ’ αφήγησιν (εις τα Άπαντα) του Κώστα Κρυστάλλη).

Χειρογράφως ευρίσκονται και τα ονόματα των καλογραιών της μονής του Αγίου Κυπριανού, άτινα ήσαν Ευθυμίας, Κατερίνας, Μαγδαληνής, Καλλίνικης, Λαυρεντίας, Μαγδαληνής, Ρουμάνας, Στασινής, Σωφρωνίας,… Χρυσοφόρας, Χάιδως, Τατιανής, Διονυσίας, Θεοδούλης.
Ο Ιερός ναός της Παναγίας έχει κώδωνα, εφ’ ου αναγράφονται ΜΙΜΧΧΟΙΝ ΑΝΝΟ DΟΜΙΝΙ δηλ. 2494 έτη Κυρίου CΑΝCΙΑΝΙ VΕΝΕΤΙ FUSORIS ΟΡUS. Επί του εμπρόσθιου δε τοίχου της εισόδου του Ναού αναγράφονται 1784 Γιάννη Μάτης.

Εντός αυτού (του ναού) υπάρχει εικών «Ζωοδόχου Πηγής» (αφιέρωμα από του 1770). – Εις το μηνιαίον (βιβλίον μηνός Μαίου) αναγράφεται το κάτωθι εν χειρογράφω ιστορικόν γεγονός (τηρούμενης πιστώς της αντιγραφής ως έχει) !
«Εις το 1825 Μαρτίου α’) σήμερον ο Ρούμελης Κιουταχής από τα Ιωάννινα, επήγεν εις το Μεσσολόγγι να πολεμήση τους κλέπτας εζάπωσεν γενναίως την αρβανιτιάν.
Εις το ίδιον έτος ο Μάιος μήνας έκαμεν τόσον βροχερός, όπου κανένας δεν το ένθυμαται και τα βουνά τα εγέμισεν από χιόνι.
Η καλόγρηες κάθε βράδυ έρχονταν βρεμένες από το χωράφι και έκαψαν τα ξύλα όλα»
Ο γράψας
Δημητράκης Δομπρίνο6ον
DEMETRIS 

Εις το Τριώδιον και περί το τέλος (εις το εκ σανίδος κάλυμμα το δια δέρματος κακαλυμμένον) αναγράφεται : «Το παρόν βιβλίον τετύπωται εν μεν ενετήεσι πόνω και δεξιότητι Δημητρίου του Ζήνωνος, αναλώμασι δε Δαμιανού του εκ Κασεντρίου της Ιλυρίδος, πέρας δε ξυν θεώ είληφεν έτος από Χρίστου γεννήσεως χιλιοστώ πεντακοσιοστώ τριακοστώ όγδοω, Ιουλίου πρώτη ισταμένου, και εις λατινικούς χαρακτήρας: VETUS Ι ΑΕDΙDΑS SΤΕΡΗΑΝΙ SΑΒIΕRFIS ΙΜΡΕΖΙS VETO DUI DAMIANI DΕ ΖΑΝΤΑ ΜARΙΑ ΖDUI ΗURΟΝΙΜΙ GERAL DEZOCI ΜΕΝCIS ΖUΝΙΙ ΜDΧΧΧ VIII (1538).

Εις την α’ σελ. του ιδίου βιβλίου (του Τριωδίου) ιδιοχείρως αναγράφεται: «Ετούτο το Τριώδιον είναι της Παναγίας. Θεόδωρος αφιέρωσε εξ όλης τής καρδίας εις την μονήν του Κυπριανού εις χώραν Δομπρινόβου, όπου είναι απ’ τα Ζαγόρια Κάντζκα και τοπογιόβα, που μίαν φορά ήταν λαϊκός και πάλιν μετά ταύτα τον κόσμον απαρνήθηκε και μόνασεν πάραυτα πλούτη, οικίαν και δόξαν ανθρώπων συνοδείαν ταχέως τα εμίσησεν με όλην την καρδίαν και του Κυρίου τον ζήλον τον σήκωσεν ανδρείως οίτοι λέγουσα οδύρεται ο άθλιος και την κλήσιν έλαβεν την χάριν και ειρήνην Κυπριανός να λέγεται (μεγάλην καλωσύνην).
Σαν έλαβε την χάριν άρχισε να γεμίζει το δοθέν αυτώ τάλαντον άοκνος αυγατίζει και σ’ όλην την αρβανιτιά και σ’ όλη την Τουρκιά τον Κύριον μας και θεόν Κύριον παρεκάλει.

Εις το μηνιαΐον (μηνός Ιουλίου) αναγράφεται:
«Υπέρ του οσίου πατρός ήμων Κυπριανού μονάχου, ο οποίος ήταν πρότερον στρατιώτης, έπειτα εμεταχειρίσθη την άσκησιν».

Εις παλαιότατον ψαλτήριον αναγράφεται: Ο Απελλής, Ο περιβόητος ζωγράφος δεν αφήνει ημέραν να παρέλθει χωρίς να εργάζεται γι’ Αυτόν, και ότε τον ηρώτησαν πως έφθασε στην τελειότητα της Ζωγραφικής τέχνης έδωσε την αξιομνημόνευτον απόκρισιν «διότι δεν αφήκα ημέραν χωρίς να σύρω μίαν γραμμήν».

Υγ. Ο Ιερός ναός της Παναγίας έχει εικονοστάσιον, επισκοπικόν θρόνον κλπ. άφθαστου ξυλογλυπτικής τέχνης.
Αλλά περί αυτού ως και περί την εν αυτώ εικόνων, ας μου επιτραπεί άλλοτε ν’ ασχοληθώμεν. Έκαμα κατάχρησιν του πολυτίμου χώρου της αγαπητής εφημερίδος «Το Ζαγόρι» και ζήτω συγννώμην.

Μ’ εξαιρετικήν αγάπην και εκτίμησιν
Στέργιος Χαραχούσος συντ/χος δημ/λος

 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «το Ζαγόρι μας» (αρ. Φ. 11, Φεβρουάριος 1979).

Advertisements