Η κόλαση των αγελάδων «ασύδοτης» βοσκής!

Του Θουκυδίδη Παπαγεωργίου

 
Η επιδοματική πολιτική φαίνεται να είναι μια σοφή τακτική ευνοουμένων κοινωνιών που φροντίζουν να ενισχύσουν αδύναμες πτυχές της οικονομικής ζωής, να αναπτύξουν υποβαθμισμένες περιοχές, να μειώσουν την ανεργία, να τονώσουν την πρωτογενή παραγωγή, να αναχαιτίσουν την ερήμωση της υπαίθρου και να στηρίξουν τους νέους στο ξεκίνημα της ζωής τους.
Η επιδότηση είναι το μέσον για την επίτευξη του μεγάλου σκοπού… Τώρα μάλιστα με την άθλια οικονομική κατάσταση στη χώρα μας ακούγεται σαν η σωτήρια λύση για την καταπολέμηση της ανεργίας και την «επιστροφή στο χωριό».


Φυσικά και υπάρχουν κανόνες και προϋποθέσεις για την ένταξη σε τέτοια προγράμματα. Απαιτείται σχεδιασμός, απαιτείται τήρηση των κανόνων, απαιτείται συνειδητοποίηση της φιλοσοφίας της επιδοματικής πολιτικής, απαιτείται συνειδητοποίηση της φιλοσοφίας της επιδοματικής πολιτικής, απαιτείται έλεγχος… Τότε, ναι…
Δυστυχώς όμως στη χώρα μας η πολιτική αυτή των επιδοτήσεων, όπως και τόσες άλλες, «κακοφορέθηκε» και στο στήσιμο τουριστικής υποδομής και στην ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα και ιδιαίτερα στην εκτροφή αγελάδων «ελευθέρας βοσκής». Δυστυχώς η επιδότηση μεταλλάχτηκε από μέσον σε υπέρτατο σκοπό. Η δυνατότητα να παίρνεις χρήματα «αγύριστα», είναι μια μεγάλη πρόκληση που ώθησε πολύ κόσμο να ασχοληθεί με λάθος δραστηριότητες και το αποτέλεσμα είναι πολλαπλά ολέθριο και για τους ίδιους και για τον τόπο. Όχι όλους, αλλά πολλούς.
Εγώ θα αποτολμήσω να εκθέσω πώς εφαρμόζεται στο Ζαγόρι αυτή η ιστορία που λέγεται «εκτροφή αγελάδων ελευθέρας βοσκής» που αποσκοπεί προφανώς στην παραγωγή βόειου κρέατος και μάλιστα ποιοτικού, αφού βόσκουν μοσχομυριστά χορταράκια του βουνού, και δεν αρμέγονται.
Για χιλιετίες στο Ζαγόρι ο κόσμος ζούσε με την κτηνοτροφία! Χιλιάδες πρόβατα ανεβοκατέβαιναν στην Τύμφη από τους νομάδες Σαρακατσιάνους και μη και μεγάλος αριθμός οικόσιτων ζώων εκτρέφονταν στις εκτάσεις γύρω από τα χωριά παράλληλα με την ασφυκτική καλλιέργεια της λιγοστής καλλιεργήσιμης γης και σταβλίζονταν μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Πάνω οι άνθρωποι, κάτω τα ζωντανά. Ήταν το βιος τους, ήταν η ζωή τους… Και ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε πρόβλημα, γιατί υπήρχε τάξη, υπήρχαν κανόνες απαράβατοι και σεβαστοί από τον καθένα. Έδενες λίγο σάλμα στη γκορτζιά στην άκρη στο χωράφι σου και ήταν «απαντημένο», κανένας δεν διανοούνταν να το παραβιάσει. Πού και πότε θα βοσκήσει ο καθένας ήταν καθορισμένο με σχολαστικότητα και τα σοκάκια ήταν μοιρασμένα στα όμορα σπίτια και σκουπίζονταν καθημερινά και μαζεύονταν οι κοπριές με επιμέλεια για το αμπέλι… Και ο ντραγάτης άγρυπνος. Οι τυχόν ζημιές δεν υπήρχε περίπτωση να μην αποζημιωθούν… Πολύ φυσικό λοιπόν και σήμερα το Ζαγόρι να συνεχίζει τη μακραίωνη παράδοση και να υπάρχει κτηνοτροφία.
Τώρα όμως η παραδοσιακή κτηνοτροφία έχει εξαφανιστεί με την αλλαγή των καιρών και έγινε μόδα «οι αγελάδες ελευθέρας βοσκής» και για να ακριβολογούμε της «ασύδοτης βοσκής».
Αυτές είναι οι επικρατούσες λογικές, στην πράξη όμως; Ο Καλλικρατικός νόμος 4056/ 2014 παραχώρησε στους Δήμους πάρα πολλές δικαιοδοσίες για τη διαχείριση αυτής της κατάστασης, τη ρύθμιση βοσκής, τη φορολόγηση, τις παραβάσεις κ.λπ., αφαιρώντας τες από άλλες καθ’ ύλην αρμόδιες υπηρεσίες. Κι αν οι Τοπικές αρχές για τους «γνωστούς λόγους» εθελοτυφλούν μπροστά σε προκλητικές παραβάσεις και εφαρμόζουν την πολιτική της απόλυτης ανοχής με καταστροφικές συνέπειες κυρίως για τους κτηνοτρόφους, τι κάνουμε;
* Όσα ζώα δηλώνονται και επιδοτούνται υπάρχουν πραγματικά ή μόνο στα χαρτιά; Γίνεται πραγματική καταμέτρηση;
* Ελέγχεται η κατάσταση υγείας των ζώων και συνθήκες υγιεινής στους χώρους που διαβιούν;
* Υπάρχει μέριμνα ώστε η διαδικασία της αναπαραγωγής να είναι ομαλή, γεννάνε όλα τα ζώα που πρέπει να γεννήσουν. Αυτός είναι ο σκοπός…
* Τηρούνται οι προϋποθέσεις στάβλισης και βόσκησης των ζώων, όπως είναι τα όρια από οικισμούς, από μνημεία, από ρέματα, από επαρχιακή οδό, από τμήματα ιδιαίτερου τουριστικού ενδιαφέροντος κλπ.; Ποιος θα μας σώσει από τα στίφη των αγελάδων που περιπλανώνται ανεπιτήρητα μέσα στα χωριά και στην επαρχιακή οδό γλείφοντας το αλάτι που ρίχνεται για τον πάγο; έ Στη Σητεία της Κρήτης, όπως έμαθα, και σε άλλους Δήμους που η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη, όταν οι Δημαρχαίοι άρχισαν να εφαρμόζουν το 4056 και να περισυλλέγουν τις ανεπιτήρητες «αίγες» και να τις σφάζουν, και την απόφαση 280947/1982 που στερεί την επιδότηση απ’ όσους διώκονται ποινικά, μπήκε τάξη… Στο Ζαγόρι απόλυτη ασυδοσία!
*Γιατί να αποζημιώνεται ένα ζώο «λυκοφαγωμένο», όταν είναι αδέσποτο, χιλιόμετρα μακριά από το χώρο που έπρεπε να είναι;
* Πού είναι αυτές που λένε «Φιλοζωικές Οργανώσεις» να ιδούνε τα στίφη των αγελάδων που περιπλανώνται σκελετωμένες χωρίς μπουκιά ζωοτροφή όλο το χειμώνα;
*Κατατίθενται παραστατικά εξόδων για ζωοτροφές κλπ. και εσόδων από τη διάθεση των μοσχαριών;
* Έχει γίνει κάποια μελέτη για τις επιπτώσεις της παρουσίας υπερβολικά μεγάλου αριθμού αγελάδων επάνω στην Τύμφη; Για αιώνες βοσκούσαν εκεί πάνω χιλιάδες πρόβατα! Τώρα χιλιάδες γελάδια. Είναι το ίδιο; Οι λεπτές επιστρώσεις από φλύσχη που επικάθονται πάνω στο μητρικό ασβεστολιθικό υπόστρωμα πόσο θ’ αντέξουν αυτό το ανελέητο όργωμα από τα κήτη των 500 και 700 κιλών; Οι γελαδόστρατες που πετσοκόβουν το χορτοτάπητα γίνονται από το νερό αυλάκια κι ύστερα ρέματα και το λιγοστό χώμα διαβαίνει και πάει… Κι ύστερα αυτά τα δύστυχα ζώα, αν υποθέσουμε ότι έχουν να φάνε, έχουν όμως νερό να πιούνε; Έχετε δει εσείς 40 γελάδια να γλείφουν μια νοτισμένη λαμαρίνα μιας άθλιας ποτίστρας και να μουγκρίζουν απελπισμένα, γιατί νερό δεν υπήρχε κοντά στο Δεκαπενταύγουστο; Τρεις είναι οι αξιόλογες πηγές πάνω στην Τύμφη. Η Ρωμιόβρυση, το Ρομπόζι και η Ασπρόβρυση στη Γκουβοστίτσα. Και οι τρεις είναι σε άθλια κατάσταση πνιγμένες στην κοπριά…
Οι τζομπαναραίοι δεν νοιάζονται, το είπαμε, οι Δημοτικές όμως Αρχές γιατί δεν φροντίζουν με στοιχειώδη έργα να συμμαζέψουν τις πηγές, να κρατήσουν τα ζώα σε στοιχειώδη απόσταση, ώστε και το νερό να αξιοποιηθεί πλήρως και να μπορεί να πιει κι ένας άνθρωπος. Από τις δύο πρωτες περνάει και ο Μαραθώνιος Ορεινού Τρεξίματος, η μεγαλειώδης αυτή γιορτή του Ζαγορίου. Άθλια εικόνα όπως και η διαδρομή εκεί πάνω που οι δρομείς ανα γκάζονται να τη διανύσουν με τις βουλτιές «μέχρι το γόνατο»… Το ίδιο συμβαίνει και στη διαδρομή Βραδέτο – Μπελόη, το χιλιοπερπατημένο μονοπάτι. Η Τύμφη είναι ένας πολύ σπουδαίος τουριστικός προορισμός! Τι κάνουμε να τον αναδείξουμε; Τα πρόβατα κάποτε ήταν γραφικές πινελιές σ’ εκείνο το μοναδικό τοπίο, οι γελάδες τώρα είναι κόλαση… Η Λάκκα Τσουμάνη, ανάμεσα στο Καταφύγιο και τη Δρακόλιμνη, που δεν πατάει αγελάδα είναι ένας επίγειος Παράδεισος και οι βρύσες της «Κασταλίες πηγές», όλη η υπόλοιπη Τύμφη κόλαση…
Οι υπεύθυνοι της προώθησης και εφαρμογής αυτής της επιδοματικής πολιτικής με το σκεπτικό «να έρθουν λεφτά στον τόπο» εγκληματούν όταν δεν φροντίζουν και για τα αυτονόητα… Και οι φίλοι μας οι εταίροι που είναι τόσο άτεγκτοι στη τήρηση των όρων των μνημονίων, εδώ γιατί επιτρέπουν το χάος; Μήπως είναι μέρος του σχεδίου εκφυλισμού και πλήρους αποσύνθεσης του.
Ξέρω αρκετούς κτηνοτρόφους με νοικοκυρεμένες εγκαταστάσεις, με εξαιρετικά προϊόντα που καμαρώνουν για τα «θρεφτάρια» τους! Παρουσίασα αναλυτικά μια άθλια κατάσταση που προφανώς δεν αφορά αυτούς. Ας με συγχωρέσουν…

Ο Θουκυδίδης Παπαγεωργίου είναι εκπρόσωπος της Τοπικής Κοινότητας Καπεσόβου

 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «το Ζαγόρι μας», αρ. φ. 432

Advertisements