Προβλέψεις για το μέλλον παρατηρώντας το σκάσιμο ενός σιταριού

Από τα παλιά χρόνια αυτό το άγνωστο που μας επιφυλάσσει το μέλλον τρόμαζε τον περισσότερο κόσμο. Και γι’ αυτό ο άνθρωπος πάντα προσπαθούσε να βρει κάποιους τρόπους ώστε να μαντέψει το μέλλον. Πίστευε λοιπόν ότι υπήρχαν κάποια σημάδια που θα τον βοηθούσαν και θα του φανέρωναν τα μελλούμενα.

Πολλές τέτοιες συνήθειες και πρακτικές έχουν κατά καιρούς καταγραφεί και μια από αυτές, που γινόταν από τα πολύ παλιά χρόνια και στα χωριά μας, την έχουμε αναφέρει σε παλιότερη ανάρτηση μας. Αφορούσε την προσπάθεια κάθε οικογένειας να μαντέψει την τύχη των μελών της από το «σκάσιμο» του σιταριού και στα χωριά της περιοχής μας γινόταν κάθε πρώτη μέρα του νέου χρόνου.

Τότε: «Κάθε οικογένεια μαζευόταν στο τζάκι του σπιτιού της και έπαιρνε λίγα σπόρια σιταριού, τόσα όσα ήταν και τα μέλη της. Ονομάτιζαν το κάθε σπυρί και αφού καθάριζαν την πυρόπλακα έριχναν το σιτάρι πάνω της, που πολύ γρήγορα ζεσταινόταν και «έσκαγε». Ανάλογα με την πορεία που έπαιρνε το σπυρί ερμηνευόταν και η «τύχη» του μέλους της οικογένειας που του αντιστοιχούσε. Αν μετά την έκρηξη το σπυρί πεταγόταν προς την φωτιά, τα πράγματα γι’ αυτόν ήταν άσχημα , αφού το μέλλον του προμηνύεται δυσοίωνο. Αντίθετα αν το σπυρί πεταγόταν προς τα έξω, προς τη μεριά δηλαδή του σπιτιού, ο κάτοχος του χαρακτηριζόταν τυχερός και πίστευαν ότι ο ίδιος θα μακροημέρευε και θα ευτυχούσε».

Όμως εκτός από το άγνωστο μέλλον, για πάρα πολλές δεκαετίες, το μεγαλύτερο βάσανο για κάθε Ηπειρώτικη οικογένεια αποτελούσε ο ξενιτεμός των μελών της. Στενάχωρες καταστάσεις που αναγκάστηκα όλες οι οικογένειες λίγο ή πολύ βίωναν. Επομένως η ψυχολογική προετοιμασία των μελών της για την αντιμετώπιση της σκληρής αυτής πραγματικότητας, κρινόταν αναγκαία. Και μάλλον τον ρόλο αυτόν έπαιζε και μια παραλλαγή του εθίμου που προαναφέραμε και που γινόταν στο χωριό μας, ως και πριν λίγες δεκαετίες.

Αυτή τη φορά, συνήθως την παραμονή των «Φώτων», κάθε Ντομπρινοβίτικη οικογένεια μαζευόταν και τοποθετούσε και πάλι στην πυρόπλακα σπυριά από σιτάρι. Ένα για κάθε μέλος της που ήταν ή πλησίαζε σε ηλικία τέτοια ώστε να μπορεί να ταξιδέψει. Περίμεναν και πάλι να ζεσταθεί και να «σκάσει» το σπυρί και τότε ανάλογα με την κατεύθυνση που θα πεταγόταν το στάρι, προσπαθούσαν να μαντέψουν και το μέρος που θα ταξίδευε το μέλος της. Αν το σπυρί πεταγόταν προς τα δυτικά έψαχναν τους συνήθεις προορισμούς των Ντομπρινοβιτών που ήταν προς αυτή τη κατεύθυνση, αν το σπυρί πήγαινε ανατολικά έψαχναν προς σε εκείνη την μεριά και αντίστοιχα και αν το σπυρί του σιταριού πεταγόταν προς τον βορρά ή τον νότο.

Advertisements