Κυνηγετικοί σατυρικοί στίχοι

Του Γιώργη Καρατζιά

Προς κυνηγούς…

Σας ρωτάω, κυνηγοί,
δεν είναι κοινή η γη;
Τα βουνά, τα δάση, οι λίμνες,
όλα αυτά κοινά δεν είναι;
Ποιος λοιπόν σας οδηγεί,
φίλτατοί μας κυνηγοί,
να σκοποβολάτε αράδα
όποιο θήραμα σας λάχει
κι όλη του τη νοστιμάδα
να τη γεύεστε μονάχοι;


Δεν μπορούμε εμείς να πάμε
ή μας βλάπτει αν θα φάμε;
Τι φωνές, τι ταραχή!
Το παράπονο αντηχεί.
Στα φαράγγια, στους δρυμούς
οδυρμούς και στεναγμούς
κι άλλο πλέον δεν ακούς
από χοίρους και λαγούς.
Αγριόπαπιες και χήνες
κράζουν έλεος και κείνες.
Εναντίον σας λοιπόν
στρέφονται αναφανδόν
οι κραυγές τόσων θυμάτων!
Κι όποιος, πει, π’ ανάθεμα τον,
πως δεν είναι αλήθεια αυτά
δίχως άλλο ψέματα!
Κυνηγάτε, φίλοι, ωστόσο,
όμως και νισάφ καμπόσο!
Γιατί έτσι όπως πάτε
(όπως μας τα μολογάτε)
μήτε ουρίτσα δε θα μείνει
κι από χρόνου τι θα γίνει;
Κ. Κυριαζής

Προς Κυριαζήν
(Απάντηση)

Μας ρωτάς, φίλε Κυριαζή,
δεν είναι κοινή η γη;
Τα βουνά, τα δάση, οι λίμνες
δεν τα ορίζουν οι θνητοί;
Σ’ απαντάμε, Κωσταντή!
Τις λίμνες, τα βουνά, τα δάση
τα ορίζουν οι θνητοί,
μα όλοι τους δεν τα πατούν,
δεν μπορούν να τα χαρούν.
Θέλει κότσια δυνατά,
στήθια μάρμαρα, στητά!
Και πως θέλεις να γευτείς
του λαγού τη νοστιμάδα,
και του κάπρου την αχνάδα,
σαν ντουφέκι δεν κρατάς;
Κι αν κρατάς δεν το ορίζεις,
πέρα-δώθε το γυρίζεις;
Για να πέσει ο λαγός.
ο άγριος χοίρος ο τρανός,
η πέρδικα η πλουμιστή,
η χηνάρα η φτερωτή,
πρέπει, φίλε Κωσταντή,
νάν’ αητίσια η ματιά,
μα κι’ ατράνταχτ’ η καρδιά.
Κυριαζή μου, Κυριαζή,
μια που λείπουνε αυτά
βάλε κάτω τα γραφτά.
Κι όπως κάναν’ οι πολλοί
Πες: αμάν, βρε κυνηγοί!
Για να φας κοψίδι αφράτο,
νόστιμο και ριγανάτο.
Γ. Καρατζιάς

Κυνηγοί και
…..Κυνηγοί (προς κυνηγόν)
Της ζωής μας σκιτσογράφος,
ο Αστέρης λογογράφος
άρπαξε τους κυνηγούς!
Τι δεν έγραψε γι’ αυτούς!
Άλλοι, γράφει, αραδιάζουν
στο σχοινί τις περδικάρες.
Άλλοι στα σακιά χωνιάζουν
τσιροπούλια, κουκουνάρες!
Αλλ’ ορμούν στα λιμνοτόπια
ζωντανή ν’ αρπάξουν…πάπια!
Άλλος πάλι, γράφει -άλλοί! –
σκότωσε και το σκυλί.
Μια που υπάρχουν όμως
κυνηγοί και… «κυνηγοί»,
τότε ο Αστέρης ας μας πει:
οπ’ αυτούς είν’ που αραδιάζουν
στο σχοινί τις περδικάρες
ή από κείνους που γιομίζουν
τα σακίδια…κουκουνάρες;
Γ. Καρατζιάς

 

Αναδημοσίευση από το βιβλίο του αείμνηστου συγχωριανού μας Γιώργη Καρατζιά «Η πρώτη ανάβαση και το τελευταίο τρόπαιο», εκδόσεις «Ιωλκός».

Advertisements