Το αντάμωμα στον «Λάκκο», το 1985

Του Στέφανου Πελεκούδα

Μία αξέχαστη μέρα χάρισε στους Ηλιοχωρίτες, ο Εκπολιτιστικός μας Σύλλογος Ιωαννίνων στις 17 Αυγούστου. Όλο το χωριό «συν γυναιξί και τέκνοις» ανηφόριζε εκείνο το πρωινό προς τη θέση «Λάκκο» στους πρόποδες της Τύρφης κοντά στια χιόνια. Μ’ όλα τα υπάρχοντα μέσα, Φορτηγό, αγροτικά Ι.Χ. Αφού διασχίσαμε την απέραντη δασώδη περιοχή από πευκοέλατα, μέσα από ένα κακοτράχαλο δασικό δρόμο, φτάσαμε στο Αλπικό τοπίο.

Ποια μαγική εικόνα παρουσιάστηκε στα μάτια μας;!! Βρεθήκαμε σ’ ένα απαστράπτοντα φυσικό περιβάλλον, που σ’ αφήνει έκθαμβο κι εκστατικό. Όποιος για πρώτη φορά καταφθάνει εδώ θα διερωτάται αν βρίσκεται σε ονειρώδη κόσμο. Ορθώνονταν μπροστά μας οι πανύψηλοι βράχοι, που άγγιζαν τον ουράνιο θόλο, ποιο ψηλοί κι απ’ τα Μετέωρα.

Στη σκέψη άτι γινόμαστε φορείς μικροβίων, σε μια αποστειρωμένη φύση, σε μια απάτητη γη, ένιωθα δέος. Προτού έλθουμε, θα χοροπηδούσαν ίσως εδώ, χαρούμενα κι αμέριμνα Ελαφάκια, Ζαρκαδάκια, ή αγριοκάτσικα. Με την «άνοδο των Δωριέων» εξαφανίστηκαν τα ευγενικά αυτά Πλάσματα, οι δε αετοί, ξαφνιασμένοι κι ανήσυχοι, διέγραφαν κύκλους ψηλά στα μετερίζια.

Σκορπίσαμε όλοι μας στις γύρω πλαγιές, σε υψόμετρο 1500—1700 μ. περίπου. Αλαφιασμένοι ανηφορίζαμε να φτάσουμε στα χιόνια. Εκεί γίνονταν πανζουρλισμός. Αγγίζοντας το χιόνι, αισθανθήκαμε σαν να βαπτιστήκαμε στην κολυμβήθρα του Συλωάμ’ ούτε η ηλικία, ούτε τα χρόνια μας βάρυναν πλέον. Νιώθαμε σαν νέοι, τόσο ευχάριστα και τόσο ανάλαφρα, σαν να είχαμε χάσει το βάρος μας.

Τα μάγουλα όλων βάφτηκαν μ’ ένα απαλό ρουζ από τις ριπές μιας δροσερής πνοής, που άγγιζε τα κατάβαθα του είναι μας. Διάβαζες καθαρά στα πρόσωπα όλων μια απερίγραπτη χαρά κι ευτυχία. Εδώ, στο Βασίλειο της Τύμφης στα αιθέρια όψη, νιώθεις σαν υπεράνθρωπος. Λαμπικάρεται το μυαλό κι αφησυχάζει το πνεύμα. Νιώθει αισιοδοξία κι αυτοπεποίθηση. Εδώ ψηλά δεν έχουμε τίποτε να ζηλέψουμε από τις ψυχαγωγίες των πόλεων μέσα στ’  (?)αμπριά και στα τούνελ με τα ημίφωτα. Εδώ ψηλά, μικροί και μεγάλοι, βρίσκουν τελεία εκτόνωση και απολαμβάνουν ιδεώδη ψυχαγωγία. Το μεσημέρι στρωθήκαμε όλοι στον ίσκιο, κάτω από τις οξιές, σ’ ένα παραδεισένιο σκηνικό.  Άνοιξαν οι κυράδες τα καλάθια τους και μας πλημμύρισαν οι ευωδιές από τις τόσες λιχουδιές. Ότι εκλεκτό κι αγνό διαθέτει μια ζαγορίσια οικοκυρά. Μοσχομυρισμένες  πίτες, κεφτεδάκια, τυριά, σαλάτες κ.α. ο δε Σύλλογος μας προσέφερε άφθονο νόστιμο οβελία και ποικιλία ποτών.

Όλο το χωριό γευμάτισε σε μια κοινή συνεστίαση, αγαπημένο και μονιασμένο, συνδεδεμένοι όλοι με οικογενειακούς και φιλικούς δεσμούς.

Ανταλλάζονταν ποικίλες ευχές οι όλους προς όλους. Κατόπιν άρχισε χορός με τρικούβερτο γλέντι και συνεχίστηκε το βράδυ στο καφενείο του χωριού μέχρι τις πρωινές ώρες.

Καθιερώθηκε να γίνει η συνεστίαση κάθε χρόνο, μετά την γιορτή της Παναγίας.

  • Πληροφορώ τους συμπατριώτες μου, που απουσιάζουν χρόνια από την πατρίδα, να ξεχάσουν το παλιό χωριό. Το Ηλιοχώρι με την αρωγή της Κοινότητας και με την προσπάθεια των Εκπολιτιστικών μας Συλλόγων άλλαξε ριζικά όψη.

Στην είσοδο του χωριού δημιουργήθηκε νέα τσιμεντόστρωση πλατεία με καθιστικά κάτω από τον πλάτανο και στη άκρη τρέχει άφθονο νερό από καινούργια βρύση. Τόσο η κεντρική αρτηρία, όσο και οι ακτινοειδείς δρόμοι τσιμεντοστρώθηκαν και πηγαίνει αυτοκίνητο σχεδόν μπροστά σε κάθε σπίτι. Ο περίγυρος του πλατάνου της κεντρικής πλατείας αναπαλαιώθηκε και στη ρίζα του τρέχει άφθονο νερό από νέα πέτρινη «κούπα». Έγινε διάνοιξη νέου δασικού δρόμου, από την κεντρική πλατεία μέχρι τον Προφήτη Ηλία και συνεχίζει μέχρι τον Αώο. Αποκτήσαμε μόνιμο νέον παπά. Νέα σπίτια νέες βρύσες και στις υδρορροές κυλάει άφθονο νερό.

Οι προσπάθειες συνεχίζονται. Αξίζει κάθε έπαινος στη διοίκηση του Συλλόγου μας για την δραστηριότητα της. Τέτοιες πρωτοβουλίες προάγουν τον πολιτισμό μας και δημιουργούν ανώτερη ποιότητα ζωής.

Αυτό θα πει «Εκπολιτιστικός Σύλλογος».

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «το Ζαγόρι μας», τεύχος 91, Οκτώβριος 1985

Advertisements