Η γιορτή του Προφήτη Ηλία και οι Ντομπρινοβίτικες συνήθειες

«Το εξωκκλήσι του Προφήτου Ηλία, το όποιον σώζεται σήμερα, ευρίσκεται κτισμένο αρχικώς από του έτους 1790 αντίκρυ από το χωριό στην κορυφή της ράχεως «Καστίνιου», η οποία κατεβαίνει προς τον ποταμόν Ρασενίτην.

Συνέχεια

Advertisements

Το Μεγαλοβδόμαδο και η Ανάσταση στο Ντομπρίνοβο

Τα ήθη και τα έθιμα του χωριού μας, τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος αλλά και του Πάσχα, όπως τα καταγράφει στο βιβλίο του «το Ντομπρίνοβο», ο Νίκος Εξάρχου.

Συνέχεια

Η γιορτή του Αγίου Τρύφωνα

Η γιορτή του Αγίου Τρύφωνα

Την 1η Φεβρουαρίου η εκκλησία μας γιορτάζει την μνήμη του Αγίου Τρύφωνα.
Ο Άγιος, που η καταγωγή του ήταν από την Φρυγία (περιοχή της σημερινής βορειοκεντρικής Τουρκίας), έζησε και μαρτύρησε το 3ο αιώνα μετά Χριστό.
Αν και δεν αναφέρεται πουθενά κάποια ιδιαίτερη σχέση του Αγίου με το αμπέλι, η καταγωγή του από μια παραδοσιακά πλούσια σε αμπέλια περιοχή της τότε Βυζαντινής αυτοκρατορίας αλλά και το ότι η γιορτή του συμπίπτει ημερολογιακά με την περίοδο του κλαδέματος των αμπελιών, πιθανολογείται ότι ήταν οι λόγοι που καθιερώθηκε ως ο προστάτης των αμπελουργών και μάλιστα σε πολλές εικόνες τον βλέπουμε να κρατάει και κλαδευτήρι.

Συνέχεια

Ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς

Την παραμονή των Χριστουγέννων από νωρίς το πρωί τα καλντερίμια του χωριού μας γέμιζαν από παρέες πιτσιρικάδων που τριγυρνούσαν από σπίτι σε σπίτι  λέγοντας τα κάλαντα στους Ντομπρινοβίτες:

«Κόλιντι, Μέλιντι,

Ντέ νι  κουλάκλου Τέτα,

Σ΄μπινιάτζ Λάλα σι φιτσιόρι»

Συνέχεια

Το πανηγύρι της μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Ηλιοχώρι

Το Ντομπρίνοβο έχει πολλά να διηγηθεί από τα περασμένα του χρόνια. Πολλά μένουν στην θύμηση των γεροντότερων, γιατί τα παλιά χρόνια ήταν ένα κεφαλοχώρι, πρώτο σε παραγωγή σταφυλιών και κρασιών στην περιοχή του. Με όνομα γνωστό, με αρχοντικά που χάθηκαν, με παραδόσεις που κινδυνεύουν να λησμονηθούν, με πανηγύρια και γιορτές που ξεχνιούνται.

Συνέχεια

Τα Χριστούγεννα στο Ηλιοχώρι

Την παραμονή των Χριστουγέννων οι γιαγιές και οι μητέρες φτιάχνουν τα ψωμιά και τα κουλουράκια, τα μοιράζουν στα παιδιά πού φέρνουν γύρα στο χωριό για να πούνε τα κάλαντα.
Το καλύτερο και καλοθρεμμένο αρνί ή κατσίκι σφάζονταν για κουρμπάνι. Ετοίμαζαν και λαχανοσαρμαδες (γιαπράκια) με κιμά από κρέας μέσα στη γέμιση. Ήταν γευστικότατα, κρατούσαν δε όλες τις μέρες των Χριστουγέννων, πού συμβόλιζαν τα πρωτοσπάργανα του νεογέννητου Χρίστου.

Συνέχεια