Τα ευτράπελα του γερό κυνηγού

Του Γιώργη Καρατζά

Ο ΓΕΡΟ – ΚΥΝΗΓΟΣ, ήταν από ένα χωριό του Ζαγορίου, που οι γύρω από το χωριό βουνοκορφές πότε λούζονται στον ήλιο και πότε κρύβονται στα σύννεφα τ’ ανταριασμένα. Απ’ το χωριό, που ολημερίς το απαλοχαϊδεύει το φιλτραρισμένο, δροσερό αγέρι του Πάπιγκου και τη νύχτα το νανουρίζει ο Γκιώνης με την κλαψάρικη κι όλο θλίψη και πόθος φωνή του, ψάχνοντας, όπως λένε, να βρει το χαμένο αδελφό του.

Συνέχεια

Advertisements

Η πρώτη ανάβαση και το τελευταίο τρόπαιο

Του Γιώργη Καρατζά

Έγινε ο ήλιος για να πυρώσει, με τις αχτίνες του τις ζωογόνες, τη γη, για να γεννήσει. Και το «θαύμα» έγινε! Αναρίθμητα γεννητούρια «κατασκέπασαν αυτήν». Κι ανάμεσα τους, πρώτος και καλύτερος, ο μεγαλόσωμος, πλατύφυλλος, βαθύσκιωτος και δροσερός πλάτανος. Τον άρπαζε στα γλήγορα το τετραπέρατο πλασματάκι της, ο άνθρωπος και τον έστησε μεσ’ στη μέσ’ στο χοροοτάσι. Από τότε κάθε καλοκαίρι ισκιώνει και δροσίζει τους χορευτάδες, τους νιόνυμφους τους αρχοντάδες και τους χασομέρησες.

Συνέχεια